maandag 17 mei 2021
هاشم خواستار : هر فردی که رای می دهد مزدور و یا احمق است و کاندیداهای شورای شهر و ریاست جمهوری خائن هستند
هاشم خواستار، نماینده مبارز معلمان آزاده کشور و یکی از امضا کنندگان بیانیه ۱۴، «مبنی بر استعفای علی خامنه ای و گذار از جمهوری اسلامی» در نامه ای از زندان وکیل آباد مشهد، نوشت:
مقدمه – ملت قهرمان ایران دموکراسی روش و نوع حکومتی است که تلاش می کند هرگونه تبعیض در جامعه و در بین اقوام مختلف ایرانی از جمله کرد و ترک و بلوچ و فارس و ترکمن و عرب و… را از بین برده تا فرزندانشان در شرایط برابر و یکسان رشد کرده و بتوانند به بالاترین مقامات کشور از جمله ریاست جمهوری برسند ثروتهای ملی به تناسب جمعیت صرف آبادانی کشور شده به صورتی که هر گونه شائبه به تبعیض از بین برود و….
بر اساس تعریف یاد شده نگاهی بسیار گذرا به جمهوری اسلامی می اندازیم
۱_ بروکراسی آخوندی: کشور ژاپن با یکصد و بیست و پنج میلیون جمعیت ۳۰۰ هزار کارمند و کشور ما ایران با ۸۰ میلیون جمعیت ۵ میلیون کارمند دارد در ایران حدود ۵۰۰ هزار آخوند داریم که حدود ۳۰۰۰۰۰ یعنی به اندازه کل کارمندان ژاپن در مراکز مختلف حکومت گمارده که همه چیز مطابق اسلام باشد! برابر شنیدهها همین زندان مرکزی مشهد حدود ۶۰ روحانی دارد! جهت اقامه نماز ظهر یک روحانی به بند شش – یک آمده که دو تا چهار زندانی پشت سرش نماز خوانده و بسیار دیده شده یک نفرم پشت سرش نبوده تا آقا شیخ نماز جماعت بخواند تمام این روحانیون با لباس شخصی به زندان آمده و در زندان لباس روحانیت پوشیده به هنگام مراجعه به خانه مجدداً لباس روحانیت را درآورده که مردم آنها را با لباس روحانیت نبینند!
جلال الدین فارسی ایدئولوگ رژیم که به جای کبک انسان شکار می کرد در کتاب تکامل مبارزه ملی نوشته که قبل از انقلاب کبیر فرانسه بر سر در کافهها پاریس نوشته بود ورود سگ و ارتشی ممنوع، در ایران امروز ما نیز شیخ و پاسدار از ترس مردم جرأت نمی کنند که با لباس رسمی در بین مردم دیده شوند آقای جعفری هم بندم بارها به مسئولین زندان اولتیماتوم داده که چون بی گناه زندان هستم هیچ کاری که نتوانم بکنم در همین راهروهای زندان یک روحانی را خواهم زد هر زمان که آقای جعفری را به بهداری زندان می برند سربازان گارد را ردیف می کنند که ایشان به آخوندی حمله نکند. آقای جعفری چون قبلاً عکس مقام عظم ارا پاره کرده هر زمان به دفتر رئیس بند و یا دفتر افسر نگهبان می رود عکس عظما را برداشته که ایشان پاره نکند. کشور هندوستان با یک میلیارد و سیصد میلیون کمتر از ۹۰۰ قاضی دارد ولی کشور ایران با ۸۰ میلیون جمعیت بیش از ۱۰۰۰۰ قاضی که به تناسب جمعیت با هند باید کمتر از ۶۰ قاضی داشته باشد که اکثر قضات آخوند هستند. رئیس چنین قوه قضاییه ای باید آیت الله قتل عام باشد که تابستان ۶۷ زندانیان سیاسی را قتل عام کرد. تعداد کارمندان رادیو تلویزیون یونان حدود ۲۰۰ نفر و کشور ما ده سال پیش بیش از ۶۰ هزار کارمند داشت. چون ارتش مصرفکننده است کشورهای آزاد و دموکراتیک تلاش میکنند که با اتحادیههای نظامی و دفاع جمعی حداقل نیروی نظامی را داشته باشند ولی کشور ما حداقل سه ارتش (بسیج سپاه ارتش) دارد به قول وزیر شهرسازی خودشان ایران ۵ دولت دارد وزیر نفت زنگنه میگوید که تولید وزارت نفت همان اندازه است که ۸ سال پیش که از وزارت رفته اما ۲۰۰ هزار کارمند در این هشت سال که وزیر نبوده اضافه شده است.
ملت قهرمان ایران تمام کشورهای آزاد و دموکراتیک برعکس ایران تلاش میکنند که دولت کوچک و کم حجم و تنها ناظر بر حسن اجرای قوانین داشته و در عوض بخش خصوصی قوی و قدرتمند و همه کاره ای داشته باشند. اگر تمام نهادهای زیر نظر رهبر همچون قوه قضائیه و سپاه و بسیج و رادیو و تلویزیون و کمیته امداد و انواع بنیادها و….حذف و همینطور اگر حجم وزارتخانه های زیر نظر رئیس جمهور برابر کشورهای آزاد و دموکراتیک شود نه تنها کشور بهتر اداره شده بلکه اینهمه بودجه صرف آبادانی کشور خواهد شد.
یک کلام در کشورهای آزاد و دموکراتیک از ده نفر نه نفر کار می کنند و ده نفر می خورند اما در کشور ما از ده نفر یک نفر کار می کند و ده نفر می خورند.
محصول جمهوری اسلامی اعدام، زندان، تبعید، فرار از کشور، فقر ، اعتیاد، طلاق، فحشا، دزدی، تجاوز و….می شود. گاو ما شیر نمی دهد ماشاءالله به شاشش.
۲_جذابیت سرمایه گذاری: ملت قهرمان ایران گردش سرمایه (پول و ارز)به کشورها همچون گردش آب در ظروف مرتبطه است. در همین زندان بودم که تلویزیون رژیم اعلام کرد ایران رتبه ۱۲۷ جذابیت سرمایهگذاری را دارد یعنی سرمایه گذار ترجیح میدهد اول در این ۱۲۶ کشور سرمایه گذاری کرده بعد ایران را انتخاب کند. سرمایه گذار در کشوری سرمایه گذاری می کند که در سایه دموکراسی و آزادی از امنیت پایدار برخوردار باشد. کشور ما که با دیکتاتوری و استبداد اداره شده با تمام دنیا از جمله آمریکای شمالی و اتحادیه اروپا دشمن است. سرمایه گذار جرات نمی کند سرمایه گذاری کند کشورهای دوست ایران مثل چین و روسیه و کره شمالی و ونزوئلا و سوریه فقیر و محتاج سرمایه گذاری هستند برابر گفته رئیس بانک مرکزی در سال ۱۳۹۷ ذخایر ارزی آقازاده ها بیشتر از دولت ایران است یعنی دزدان حاکم بر ایران سرمایههای دزدیده را از طریق فرزندانشان به خارج کشور فرستاده اند. این دزدان وطنی نیز به بقای رژیم اعتقادی ندارند و حاضر نیستند پولهای دزدی را در ایران سرمایه گذاری کنند آن وقت سرمایه گذار خارجی جرأت می کند که در ایران سرمایه گذاری کند؟
ملت قهرمان ایران بعد از رفتن رژیم استبدادی و دیکتاتوری آخوندی جذابیت سرمایه گذاری در ایران به خاطر امنیت پایدار در سایه دموکراسی و نیروی انسانی و انرژی بسیار ارزان رتبه نخست خواهد شد. اگر یک اتومبیل در آمریکا و اروپا ۳۰ هزار دلار تمام شود همان اتومبیل با همان کیفیت در ایران ده هزار دلار تمام خواهد شد یعنی تولیدات صنعتی ایران تمام دنیا را فرا خواهد گرفت به جرأت میگویم نیروی انسانی کم خواهیم داشت که باید کمبود آن را از خارج تامین کنیم
۳_اصلاح طلبان:
اصلاح طلبان همان آدم کشان دهه ۶۰ هستند که گلوله هایشان تمام شده است.
رهبرشان محمد خاتمی برای رای دزدی شعار های گنده گنده ای داد که بعدا به همه آن شعارها پشت کرد حتی در قیام دی ماه ۹۶ ملت قهرمان ایران را اغتشاشگر خواند. در اوایل انقلاب در کشور های عربی سر و صدا بلند شد که خلیج فارس ، خلیج عربی است سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی به رهبری بهزاد نبوی و تاج زاده به خاطر غلظت اسلام گرایی شان پیشنهاد دادند که نه خلیج فارس و نه خلیج عربی بلکه خلیج اسلامی باشد این ها پیرو همان امام خدعه گر شان هستند و هیچ وقت با ملت صادق نبودند اگر لازم باشد برای رای دزدی اشک تمساح هم میریزند اما هدفشان حفظ نظام و ادامه وضع موجود است. آیا زندگی و ثروتی که در این ۴۲ سال جمع کردهاند تناسبی با رفاه و معیشت مردم دارد که مدعی شوند حاصل زحمت و کارشان است اینها چه اصلاح طلب و چه اصولگرا در فکر غارت ثروت ملی بوده و هستند که در کنار زندگی فقیرانه ملت چنین زندگی شاهانه ای در داخل و خارج ایران به هم رساندهاند.
۴_خطاب به آقای خامنه ای:
آقای خامنه ای این تو بمیری از آن تو بمیری ها که راه فراری برای شما وجود داشته باشد نیست دیگر قطعنامه ۵۹۸ نیست که آقای خمینی با نوشیدن جام زهر با عراق آتش بس کند.
دوران《 اوباما 》 هم تمام شده است که تاسیسات اتمی را جمع و در آن بتن ریخته و با نرمش قهرمانانه مدل دیگر( جام زهر نوشیدن) خودتان را نجات دهید اکنون نه تنها در محاصره ملت قهرمان ایران بلکه مسئله هسته ای و دخالت های شما در صدور استبداد دینی و موشک های بالستیک و تروریسم و از همه مهمتر حقوق بشر نیز برای جامعه جهانی در دستور کار می باشد. جامعه جهانی به رهبری اروپا و آمریکا سیاست شان را با خواسته ما زندانیان سیاسی دیروز و امروز و نمایندگان پنج میلیون ایرانی در تبعید تنظیم و هماهنگ می کنند برای اینکه این برچسب و اتهام آمریکایی بودن برای همیشه از ما آزادیخواهان دور و برداشته شود از آقای خامنهای می پرسم چرا کشورهای کوچکی همچون لیتوانی و لتونی و استونی که همسایه روسیه و تا دیروز در اتحاد جماهیر شوروی و از متحدین روسیه بودند اکنون جزء اتحادیه اروپا و از متحدین آمریکا و بر علیه روسیه هستند که همراه با متحدین خود دیپلمات های روسیه را از کشورشان بیرون میکنند. معلوم است برای اینکه اتحادیه اروپا و آمریکا نمی خواهند بر هیچ کشوری کوچک و بزرگی سلطه داشته باشند اما روسها درین ۲۲۰ سال به خاطر حکومت استبدادی و دیکتاتوری شان تا توانسته اند بر کشورهایی همچون لتونی و لیتوانی و استونی و اوکراین و گرجستان و آذربایجان و تاجیکستان و ازبکستان و ترکمنستان و قزاقستان و ایران و افغانستان و ….سلطه داشته اند. جمهوری اسلامی نیز بخاطر استبداد و دیکتاتوری می خواهد با حمایت از اقلیتی در کشورهای عراق و سوریه و یمن و لبنان و فلسطین و افغانستان و بحرین و امارات و عربستان و….آن کشورها را به زیر سلطه خود دراورد.
من از آمریکا دفاع نمی کنم ولی آمریکا با سرنگونی صدام حسین بزرگترین دشمن ایران، مگر در عراق انتخابات برگزار نکرد که نوری المالکی نوکر آقای خامنه ای هشت سال نخست وزیر شد. با پایان جنگ سرد دوران کودتا توسط آمریکا به پایان رسیده است. بی تعارف بگویم استکبار و نظام سلطه شخص آقای خامنه ای و نظام جمهوری اسلامی است برای رد گم کنی آمریکا را متهم به استکبار جهانی و نظام جهانی سلطه می کنند. همچون آزادی خواهی آقای خامنهای، که زندان های ایشان پر از افرادی همچون من است و باز ایشان و ظریف و روحانی و دیگر سران نظام مدعی هستند که در جمهوری اسلامی زندانی سیاسی وجود ندارد. این همه دروغ بس است بچه بازجوی شما از من می پرسد که چرا مردم به مسئولین نظام اعتماد ندارند! شماها چوپان دروغگو هستید و سرنوشتی بهتر از هیتلر و گوبلز نخواهید داشت.
در کدام کشور آزاد و دموکراتیک این همه اعدام و زندان و زندانی و تبعیدی وجود دارد. شما به مرده ها نیز رحم نکردید به روستای چوبکنده بندرگز در خانه دوستم شعبان علیان نژاد با چشم خود دیدم که اصغر برادر اعدامی و معلمش را اجازه نداده بودند که در قبرستان دفن کنند. بالاجبار در خانه دفن کردند همان زمان صبح زود درب خانه شان را میزنند و می پرسند که شما جنازه تان را کجا دفن کردید که جنازه برادر من در وانت است به ما نیز اجازه نمیدهند که در قبرستان دفن کنیم!! آقای خامنه ای اطاقم در کنار سلولهای انفرادی قرار دارد دستور فرمایید به خاطر روز معلم مرا به سلول انفرادی منتقل کنند.
۵_خطاب به ملت:
ملت قهرمان ایران با نگاهی به سطور این مقاله در میابیم تمام سیستم جمهوری اسلامی بر خلاف سیستم دموکراسی در جهت تخریب و نابودی منابع انسانی و مادی و فرهنگی جامعه به کار رفته و حرف اول در جمهوری اسلامی، بی عدالتی و تبعیض است به خاطر همین تبعیضات و بی عدالتی ها و نبود آزادی و دموکراسی است که میگویند جمهوری اسلامی ارتجاعی و ضد بشری است. تمام جناح های حکومت اصلاح طلب اصولگرا و اعتدال گرا در این ۴۲ سال حکومت کردهاند و نشان دادهاند که به فکر آبادانی کشور نبوده و فقط در فکر منافع شخصی و باندی خود می باشند. هر کس در انتخابات چنین حکومتی شرکت کند باید مزدور و یا احمق بوده و کاندیداهای ریاست جمهوری و شورای شهر خائن هستند. 《معلم پای تخته داد می زد اگر یک واحد یک بود بازهم یک با یک برابر بود ….بچه ها بنویسید که یک با یک برابر نیست- خسرو گلسرخی 》
《تقدیم به دوستان به هم دانشگاهیانی که توسط جمهوری اسلامی اعدام شدند که اگر آقای خمینی خدعه نکرده بود اکنون آنها زنده و از بهترین مدیران کشور بودند》
بند ۶-۱ زندان وکیل آباد مشهد، هاشم خواستار نماینده معلمان آزاده ایران روز معلم ۱۲ اردیبهشت ۱۴۰۰
کاندیداهای نمایش انتخابات، مسئولان چهاردهه جنایت علیه بشریت، جنایت جنگی و تروریسم و چپاول
سردژخیم رئیسی جلاد قتلعام ۶۷، قاتل مجاهدین و از بزرگترین جنایتکاران علیه بشریت
پاسدار لاریجانی معمار سانسور و خفقان، جنایتکار جنگی و مسئول نهادینه کردن جنایت و چپاول
کاندیداهای شرکت در نمایش انتخابات ریاست جمهوری فاشیسم دینی حاکم بر ایران، مانند سر دژخیم رئیسی، پاسدار علی لاریجانی، اسحاق جهانگیری، سعید جلیلی و نیم دوجین پاسدار سرلشکر و پاسدار سرتیپ بالاترین دستاندرکاران چهار دهه نسلکشی و جنایت علیه بشریت، جنگافروزی و جنایت جنگی، خفقان و سانسور، صدور تروریسم و بنیادگرایی و غارت و چپاول بودهاند.
ابراهیم رئیسی، جلاد قتلعام زندانیان سیاسی در سال ۱۳۶۷، قاتل مجاهدین و یکی از شقیترین جانیان علیه بشریت در جهان امروز است. او در ۱۳۵۹ در ۱۹ سالگی بهعنوان دادیار دادستانی ضدانقلاب کرج و سال بعد دادستان کرج و سپس دادستان همدان منصوب شد و در سال ۱۳۶۴ به معاونت آخوند رازینی دادستان انقلاب مرکز و ریاست معاونت گروههای مخالف در دادستانی گمارده شد. در تیر ۱۳۶۷ از سوی خمینی به عضویت در هیئت مرگ در تهران در آمد و در اعدام هزاران زندانی سیاسی به فتوای خمینی بیشترین نقش را داشت.
در ۲۴ مرداد ۱۳۶۷ حسینعلی منتظری جانشین وقت خمینی گفت: «اول محرم شد؛ من آقای نیری، آقای اشراقی، آقای رئیسی و آقای پورمحمدی را خواستم و گفتم: ”الآن محرم است حداقل در محرم از اعدامها دست نگهدارید…تاریخ ما را محکوم خواهد کرد و نام شما را بهعنوان ” جنایتکاران تاریخ“ ثبت خواهد کرد»…
خمینی در ۱۱ دیماه ۱۳۶۷ طی حکمی به نیری و رئیسی نوشت: به شما «مأموریت قضایی داده میشود تا نسبت به گزارشات شهرهای سمنان، سیرجان، اسلامآباد و دورود رسیدگی نموده و فارغ از پیچوخمهای اداری با دقت و سرعت آنچه حکم خداست در موارد مذکور اجرا نمایید» و در حکم دیگری در اول بهمن ۱۳۶۷ به شورای عالی قضایی نوشت: «کلیه پروندههایی که تاکنون در آن شورا باکمال تعجب راکد مانده است و اجرای حکم خدا تأخیر افتاده است، در اختیار حججاسلام آقایان نیری و رئیسی قرار دهید تا هرچه زودتر حکم خدا را اجرا نمایند که درنگ جایز نیست».
رئیسی در سال ۱۳۸۳ در دوران ریاست هاشمی شاهرودی، به مقام معاون اولی قوه قضاییه رژیم و ریاست سازمان بازرسی کل کشور و در سال ۱۳۹۳ بهعنوان دادستان کل کشور منصوب شد. در اسفند ۱۳۹۴ خامنهای تولیت آستان قدس رضوی از کارتلهای عظیم مالی رژیم با هلدینگهای متعدد را که از مراکز اصلی غارت و چپاول نجومی است را به رئیسی سپرد. وی از اسفند ۱۳۹۷ توسط خامنه ای به ریاست قوه قضاییه منصوب شد.
رئیسی همچنین در مصاحبهای با تلویزیون رژیم در ۶ دی ۱۳۸۸ همه قیامگران را مستحق حکم اعدام خواند و گفت: «در جریان سازمان منافقین، هرکس به هر نحوی و تحت هر شرایطی به سازمان منافقین کمک کند، این عنوان، چون جریان، یک جریان سازمانیافتهای است، عنوان محاربه دارد». رئیسی به خاطر اعدام و نقض حقوق بشر، سرکوب قیامهای مردمی و شرکت در قتلعام زندانیان سیاسی در لیست تحریمهای آمریکا و اتحادیه اروپا قرار دارد.
پاسدار علی لاریجانی، از اوایل حاکمیت آخوندها در رادیوتلویزیون حکومتی سانسور و خفقان را بنیاد گذاشت. در اوایل دهه ۶۰ رسماً وارد سپاه پاسداران شد و سمتهای معاونت سپاه و جانشین ستاد کل سپاه را به عهده داشت و در فرستادن کودکان بر روی میدانهای مین و جنایت جنگی فعالانه شرکت داشت. در دوران ریاست جمهوری رفسنجانی مدتی وزیر فرهنگ و ارشاد و متعاقباً در سال ۱۳۷۱ با حکم خامنه ای رئیس ”سازمان صداوسیما ” شد و به مدت ۱۰ سال خفقان و سانسور و لجن پراکنی علیه مخالفان و زمینهسازی برای سرکوب را هدایت میکرد.
لاریجانی مدتها نماینده خامنه ای در شورای عالی امنیت رژیم بود و از سال ۱۳۸۴ در موضع دبیر این شورا نقش فعالی در فریفتن جامعه جهانی در مورد تولید و کسب سلاح اتمی ایفا کرد. وی از سال ۱۳۸۶ به مدت ۱۲ سال در سمت رئیس مجلس ارتجاع جرم و جنایت و چپاول را قانونی و نهادینه کرد. پاسدار جعفری صحرارودی یکی از نزدیکترین مشاوران لاریجانی در سال ۱۳۶۸ عامل ترور عبدالرحمان قاسملو در وین بود، خودش نیز زخمی و دستگیر شد و از سوی دولت اتریش به ایران بازگردانده شد. لاریجانی و برادرانش که در ۴۰ سال گذشته متصدی بالاترین پستهای حکومتی بودهاند، پرونده سنگینی در چپاول و غارت و اختلاس دارند.
دبیرخانه شورای ملی مقاومت ایران
۲۵ اردیبهشت (۱۵ مه ۲۰۲۱)
پستهای مرتبط
تجمع گروهی از خانواده های شهیدان مجاهد در خاوران با شعار «رئیسی جلاد۶۷»
تجمع گروهی از خانواده های شهیدان مجاهد در خاوران با شعار «رئیسی جلاد۶۷»
گروهی از خانواده های مجاهدین شهید بعداز ظهر امروز با شعار رئیسی جلاد ۶۷ در گورستان خاوران گردآمدند. آنها که عکسهای شهیدان را با خود حمل میکردند، شاخه های گل نثار مزار شهیدان نمودند. خانواده ها روی پلاکاردهایی که با خود حمل میکردند نوشته بود ”خاوران سند ماندگار جنایت علیه بشریت در ایران در قتل عام ۶۷” و ”تا محاکمه و حسابرسی جنایتکاران نه می بخشیم، نه فراموش میکنیم”.
روز ۱۴ اردیبهشت ۱۱۱۲ عضو خانواده شهیدان مجاهد خلق در نامه ای به دبیرکل ملل متحد و رهبران اتحادیه اروپا و آمریکا خواستار اقدام فوری برای جلوگیری از ادامه تخریب مزارهای بستگانشان توسط فاشیسم دینی حاکم بر ایران شدند. این نامه با اشاره به فتوای جنایتکارانه خمینی مبنی بر اعدام تمامی مجاهدین سرموضع مینویسد: در حالیکه «رژیم آخوندی برای مخفی کردن آثار این جنایت بزرگ به طرق مختلف تلاش میکند، مزار این شهیدان را تخریب کند…». آنها خواستار «اقدام برای جلوگیری از تخریب مزار شهیدان و از بین بردن آثار جنایت و شکنجه روانی هزاران هزار خانواده در سراسر ایران» شدند.
همزمان “عدالت برای قربانیان قتل عام سال ۱۳۶۷ در ایران ” اعلام کرد: ۱۵۲ مقام سابق سازمان ملل متحد، کارشناسان مشهور بین المللی حقوق بشر و متخصصان حقوقی در نامه ای به میشل باشله کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد خواستار تشکیل یک کمیسیون تحقیق بین المللی در مورد قتل عام هزاران زندانیان سیاسی در ایران در سال ۱۹۸۸ شدند. قتل عامی که از سوی گزارشگران ویژه ملل متحد در سپتامبر ۲۰۲۰ جنایت علیه بشریت توصیف شده بود.
امضاکنندگان این نامه سرگشاده شامل خانم مری رابینسون کمیسر عالی پیشین حقوق بشر سازمان ملل متحد و رئیس جمهور سابق ایرلند، رییس جمهور سابق تیمور شرقی، نخست وزیر سابق کانادا، معاون سابق دبیرکل سازمان ملل متحد، ۲۸ گزارشگر ویژه سابق سازمان ملل متحد در مورد حقوق بشر و رؤسای کمیسیون های تحقیق پیشین سازمان ملل متحد در مورد نقض حقوق بشر در اریتره و کره شمالی، دادستان ارشد سابق دادگاه های کیفری سازمان ملل متحد برای یوگسلاوی سابق و رواندا، دادستان سابق دادگاه ویژه لبنان و اولین رئیس دادگاه ویژه سازمان ملل برای سیرالئون، معاون سابق دادگاه حقوق بشر اروپا و سه قاضی سابق دیوان دادگستری اتحادیه اروپا و ۶ برنده جایزه صلح نوبل می باشد.
در سال ۱۹۸۸ خمینی با صدور فتوایی دستور اعدام کلیه زندانیان سیاسی وابسته به سازمان مجاهدین خلق را صادر کرد. در این نامه آمده است: «کسانی که دستور اعدام های فرا قانونی را صادر کرده و به اجرا درآوردهاند، بصورت سیستماتیک از مصونیت برخوردار بوده اند» و بسیاری از آنها مانند رئیس فعلی قضاییه (رئیسی) و وزیر دادگستری (آوایی) ارکان قدرت را در نهادهای کلیدی قضایی، دادستانی و دولتی در دست دارند.
خانم مریم رجوی رییس جمهور برگزیده مقاومت ایران از شورای امنیت و کلیه کشورهای عضو ملل متحد خواهان محکوم کردن رسمی حکم خمینی در مورد قتل عام زندانیان سیاسی بعنوان نسل کشی و جنایت علیه بشریت شد.
دبیرخانه شورای ملی مقاومت ایران
۲۳ اردیبهشت ۱۴۰۰ (۱۳ مه ۲۰۲۱)
در این رابطه بخوانید:
عبدالعلی معصومی: شورشگران پیروزی می سازند، بی تردید!
«در کف مردانگی شمشیر می باید گرفت/
حق خود را از دهان شیر می باید گرفت
تا که استبداد سر در پای آزادی نهد/
دست خود بر قبضه شمشیر می باید گرفت
بهر مشتی سیر، تا کی یک جهانی گرسنه؟
انتقام گرسنه از سیر می باید گرفت»
(فرّخی یزدی)
مسعود رجوی یکبار گفته بود دیکتاتوری ارتجاعی دربرابر خود هماوردی جز مجاهدین نمی بیند. سران رژیم، دیوانه وار، در پی نابودکردن آنها بوده و هست و خواهد بود. امّا، این آرزو را به گور خواهد برد. پاسخ ایدئولوژیکی ـ فرهنگیِ فاشیسم دینی و دجّالیتِ تحت نام اسلام، اسلام بردبار و دموکراتیک و ایدئولوژی مجاهدین است. خمینی آنها را، به همین دلیل، صراحتاً، فراتر از آمریکا، شوروی و هر مخالف داخلی و خارجی دیگر؛ دشمن اصلی رژیم ولایت فقیه اعلام کرد.
خمینی، یک سال پس از سخنرانی مسعود رجوی در امجدیه، در روز ۲۸خرداد۶۰، به مناسبت مراسم میلاد امام زمان (نیمه شعبان)، که در ورزشگاه امجدیه برگزارشد و در آن «فرماندهان ارتش، وزیر کشور و گروهی از نمایندگان مجلس» حضورداشتند، پیامی فرستاد که پسرش احمد آن را قرائت کرد. پیام او، از ابتدا تا انتها، برای بسیج و برانگیختن «امّت حزب الله» برای رودررویی با «منافقان» بود.
خمینی که میپنداشت نابودکردن مجاهدین، که در نگاه او چندان وزنی نداشتند، به سادگی قابل حُصول است، در همین پیام به «امّت همیشه در صحنه»، شکستِ نزدیک مجاهدین را نوید می دهد و از آنها «متواضعانه» می خواهد که در «صحنه» حاضر باشند: «امروز و روزهای آینده، روز شکستِ جریانِ دشمنان قسم خورده اسلام است؛ روز شکست جریانی است که به اسلام معتقد نیست ... روز شکست جریانی است که همیشه قلب مرا می آزارد؛ روز شکست جریانی است که بسیار خطرناکتر از تمامی جنایتها و خیانتهای رژیم پهلوی در طول حکومت ننگینشان بود...» (کیهان، ۳۰خرداد۱۳۶۰).
خمینی بارها در تهدیدها و رَجَزخوانیهایش مجاهدین را از جاکنشدنِ سیل خروشانِ «امّت همیشه در صحنه» بیم داده بود. ازجمله در سخنرانیش در روز ۲۱اردیبهشت ۱۳۶۰، که مجاهدین را «ذرّهیی در مقابل سیل خروشان»! توصیف کرده بود که لحظه یی دربرابر این سیل بنیان کن تاب ماندن ندارند و گفته بود: «شما در مقابل این سیل خروشانِ ملّت نمی توانید کاری انجام بدهید. شما اگر یک وقت ملّت قیام کند مثل یک ذرّه یی در مقابل سیل خروشان هستید» (کیهان، ۲۳ اردیبهشت۶۰).
***
مجاهدین تا ۳۰خرداد ۶۰ با سیاستهای سنجیده، زمان رویارویی قهرآمیز را ـ که خمینی در پی تحمیل آن به آنها بود ـ هرچه بیشتر به عقب انداختند و از «آخرین قطرات آزادی» استفاده کردند تا آن روز را که مسعود رجوی در سخنرانیش در ۵بهمن۵۸ در دانشگاه تهران هشدار داده بود ـ «وای به روزی که مشت را با مشت و گلوله را با گلوله پاسخ بدهیم» ـ تا آخرین حدّ امکان به عقب بیندازند.
تا ۳۰خرداد۶۰، بیش از ۵۰ تن از اعضا یا هواداران مجاهدین در یورش قساوت بار گله های پاسدار و بسیجی و چماقدار جان باختند، امّا آنها تا فردای به خون کشیده شدن تظاهرات مسالمت آمیز ۳۰خرداد۶۰، حتّی با پرتاب کلوخی مقابله به مِثل نکردند.
***
روز ۳۰ خرداد۶۰، راهپیمایی آرام و مسالمت آمیز نیم میلیون تن از هواداران قهرمان مجاهدین در تهران، که بدون اعلام علنی، در اعتراض به سرکوبهای وحشیانه و گسترش یابنده قدّاره بندان سفّاک خمینی و اِتمام حُجّت به وی، از تقاطع مصدّق ـ انقلاب به سمت مجلس آغاز شده بود در میدان فردوسی به خون کشیده شد.
از شبانگاه ۳۰خرداد ۱۳۶۰، قلع و قمع مجاهدین، به نحو وحشیانه یی آغاز شد. خمینی به این گمان بود که در همان نخستین یورشها مجاهدین را از میدان به-درخواهدبرد و دَمار از روزگارشان درخواهد آورد. امّا، واقعیت چیز دیگری را رقم زد.
خمینی آن روزی که مسعود رجوی در ۵بهمن ۵۸ در دانشگاه تهران، فریاد خشماهنگ خود را بلند کرد و گفت: «وای به روزی که مشت را با مشت و گلوله را با گلوله پاسخ بدهیم»، سخنش را جدی نگرفت و به آن بهایی نداد، چرا که نگاهش به کمیت بود نه کیفیت نیروهای مجاهدین.
***
وقتی خمینی راهِ قهر و دشمنکامی را بازگشود و بر طبل جنگ کوبید، مجاهدین در «پاسخِ گلوله با گلوله» لحظه یی تردید نکردند، چرا که اندکی تردید در این پاسخ، آنها را، به کلّی، از صحنه سیاسی حذف می کرد و سرنوشتی بسا ناگوارتر از حزب توده پس از کودتای ۲۸مرداد۳۲، به سراغشان میآمد.
مسعود رجوی: «...تا این تاریخ، خمینی توانسته بود بسیاری مخالفین را یا شقّه و وادار به تسلیم سازد و یا از دور خارج کند. بارها از اطرافیانش شنیده شده بود که در رابطه با تصفیه یا سرکوب هر یک از نیروها یا شخصیتهای مخالف میگفتند: "آقا… بیست دقیقه صحبت می کند… قضیه تمام است"!
و راستی هم تاکنون در بسیاری موارد، وقتی امامِ چماقداران توپ و تَشَر می آمد و علیه شخصیت یا نیرویی بسیج می نمود… مسأله بالاخره، به سادگی ... فیصله مییافت! امّا اینبار… عنصر موحّدِ مجاهد؛ این انقلابی و پیشتاز مردمی، به اثبات رساند که در برابر حقانیت و قوّت اراده و آمادگی فدا و قربانی، نه در ۲۰دقیقه که در ۲۰سال نیز، آقا و تمامی دار و دسته اش نیز، هیچ غلطی نمی تواند بکند! آخر آقا، تا وقتی آقاست که پایش را از گلیم خودش بیشتر دراز نکند و الّا آن دست و پای نامبارکی را که به گلیم خلق دراز شود، بیمحابا، ریشهکن خواهیم نمود...» (مصاحبه «ایرانشهر» با مسعود رجوی، ۱۸دیماه ۱۳۶۰).
***
دو ماه و نیم پس از قیام مسلّحانه یی که از فردای به خون کشیده شدن تظاهرات مسالمت آمیز پانصدهزار تن از اعضا و هواداران مجاهدین در روز ۳۰خرداد۶۰، آغاز شد، رژیم خمینی در رویارویی با مجاهدینِ جان برکف، تاب و توان از کف داد و رعشه سرنگونی بند بند وجودش را فراگرفت. موسوی تبریزی، دادستان جنایتکار تهران در فاجعه کشتار ۵مهر ۱۳۶۰، در مصاحبه یی در ۱۳ شهریور ۱۳۸۲ (۱)، به آشفته حالی و زِهوار دریدگی نظام ولایت در تابستان ۶۰ اشاراتی دارد، که گوشه یی از آن را در زیر می خوانید:
«... روز دومی که من دادستان شده بودم، در نخست وزیری جلسه داشتیم، نخست وزیر هم مهدوی کنی بود و رئیس جمهور هم نداشتیم [محمدعلی رجائی، رئیس جمهور و محمدجواد باهنر، نخست وزیر خمینی و دبیرکلّ حزب جمهوری اسلامی، در روز ۸شهریور۶۰، در اثر انفجار یک بمب در دفتر نخست وزیری رژیم در تهران کشته شده بودند]... آقای هاشمی رفسنجانی هم آن روزها در خارج کشور ـ شاید کره ـ بود. در آن جلسه آقایان موسوی اردبیلی، مهدوی کنی، محسن رضائی، به عنوان فرمانده سپاه، بهزاد نبوی به عنوان مشاور، من به عنوان دادستان و چندنفر دیگر حضور داشتند.
آقای مهدوی کنی گفت: حالا دیگر مشکل می توانیم با اینها (=مجاهدین) برخورد کنیم. ایشان پیشنهاد کرد به واسطه آقای طاهر احمدزاده با آقای رجوی صحبت بشود، بلکه راضی بشوند تا مذاکره و گفت و گو کنیم. حتّی اینها در بعضی پستها قرار داده بشوند تا این غائله ختم بشود.
آقای اردبیلی گفت: آقای مهدوی! من تا شش ماه پیش با این حرف شما موافق بودم که ما اینها را بیاوریم، صحبت کنیم، دعوت کنیم و حتی پست هم بدهیم، ولی حالا با این همه کشتارها و ترورها که انجام داده اند، نمی شود این کار را کرد... اگر اینها را سرکار بیاوریم به مردم چه بگوییم؟
من هم گفتم: با این وضع نمی توانیم این مجوّز را بدهیم.
من پس از جلسه، چون هنوز در تهران منزلی نداشتم، شبها [در] بیت امام می خوابیدم. رفتم آنجا ... آیت الله صدوقی... آنجا بود و دید که من کمی گرفته و ناراحتم. گفت: جریان چیست؟
گفتم: جریان این است و وضع اینگونه است. وزرا غالباً به وزارتخانه نمی آیند و در خانه کارهایشان را انجام می دهند. ترور همه جا را گرفته و تهران به هم ریخته است... وضع به این خرابی است، از آن طرف آقای مهدوی این گونه پیشنهاد می کند.
آقای صدوقی گفت که این موضوع را باید با امام مطرح کنیم. ساعت ده شب بود که ایشان اصرار کرد تا حاج احمدآقا برود و به امام بگوید.
ما شبانه رفتیم و این مسائل را با امام مطرح کردیم.
امام فرمود: پیشنهاد شما چیست؟ من گفتم: اگر دولت دخالت نکند، ما مسأله را حل می کنیم، همه چیز درست می شود و امنیت به دست می آید... سرانجام امام به حاج احمدآقا گفت که جلسه فردا با حضور نخست وزیر و قوّه قضاییه تشکیل بشود.
جلسه دوّم در منزل آیت الله موسوی اردبیلی، که در مکان فعلی شورای نگهبان بود، تشکیل شد. آیت الله مهدوی کنی هم آمد، اعضای شورای عالی قضایی هم بودند. بنده هم حاضر بودم. احمدآقا آنجا گفت که نظر امام در مورد مسائل این است که فلانی (یعنی من) که دادستان کلّ انقلاب است، سیاست برخورد با اینها، رفتار و کیفیت کار را، ایشان مشخّص کند. دولت و شورای عالی قضایی هم کمک کنند و دخالتی در امور نکنند. آنها هم گفتند باشد. این بود که ما به دنبال برنامه ریزی رفتیم...»؛ «برنامه ریزی» برای کشتار و نابودی تمامی مجاهدین.
موسوی تبریزی، «دادستان کلّ انقلاب» و محمدی گیلانی، «حاکم شرع خمینی در محکمه های تهران»، از این «برنامه ریزی» خمینی فرموده، یکی دو هفته بعد، پرده برداشتند و در کیهان ۲۹شهریور ۱۳۶۰ منعکس شد.
موسوی تبریزی: «اگر اینها (مجاهدین) را دستگیر کردند، دیگر معطّل این نخواهند شد که چندین ماه اینها بخورند و بخوابند و بیت المال مصرف کنند. اینها محاکمه شان توی خیابان است. کشتن اینها واجب است نه جایز... هر کس را که در خیابان، در درگیری و تظاهرات مسلّحانه و آنها که پشت این اشرار مسلّح قایم میشوند و اینها را تقویت و راهنمایی میکنند و موتور میدهند و یا میخواهند ماشین بدهند و دستگیر میشوند، بدون معطّلی، همان شب که دو نفر پاسدار و یا مردم شهادت بدهند که آنها در درگیری بودند و مسلّحانه یا پشت سر افراد مسلّح و علیه نظام جمهوری اسلامی قیام کردهاند، کافی است و همان شب اعدام خواهند شد…هر کس در برابر این نظام و امام عادل مسلمین (منظورش خمینی است) بایستد، کشتن او واجب است. اسیرش را باید کشت و زخمیش را زخمی تر کرد که کشته شود… هرکس از اطاعت امام عادل (یعنی خمینی) خارج شود و در برابر نظام بایستد حکمش اعدام است» (کیهان، ۲۹شهریور۶۰).
ـ محمدی گیلانی: «... محارب بعد از دستگیری توبه اش پذیرفته نیست. کیفر همان کیفری است که قرآن تعیین می کند؛ کشتن به شدیدترین وجه، حلق آویز کردن به فضاحت بارترین حالت ممکن و دست راست و پای چپ آنها بریده شود. اسلام (=اسم مستعار خمینی) اجازه می دهد که اینها را که در خیابان تظاهرات مسلّحانه می کنند، دستگیر شوند، در کنار دیوار همان جا آنها را با گلوله بزنند. از نظر اصول فقهی، لازم نیست به محاکم صالحه بیاورند، برای این که محارب بوده اند. اسلام اجازه نمی دهد که بدن مجروحِ اینگونه افرادِ باغی به بیمارستان برده شود بلکه باید تمام کش شوند. اسلام اجازه می دهد حتی اگر زیر تعزیر (=شکنجه)، آنها جان هم بدهند کسی ضامن نیست که عین فتوای امام است».
رفسنجانی، رئیس مجلس رژیم هم کمتر از دو هفته بعد، گشاده دستیش را در اِعمال این «قساوت مافوق تصوّر» اعلام می کند:
«…برطبق فرامین الهی(!) ۴حکم بر اینها (=مجاهدین) لازم الاجراست:
۱ـ کشته شوند؛ ۲ـ بهدار کشیده شوند؛ ۳ـ دست و پایشان قطع شود؛ ۴ـ اینها از جامعه جدا شوند… اگر آن روز (منظورم اوایل انقلاب است) ۲۰۰نفر از اینها را میگرفتیم و اعدامشان میکردیم، امروز اینقدر نمیشدند. امروز اگر با قاطعیت در مقابل این گروهکهای مسلّحِ منافق... نایستیم، سه سال دیگر به جای ۱۰۰۰ اعدام، باید چندین هزار نفر را اعدام بکنیم… (اطّلاعات، ۱۱مهر۶۰).
***
ـ موسوی تبریزی، دادستان جنایتکار تهران در کشتار ۵مهر۶۰، ۴۰ سال پس از آن کشتار وحشیانه، در مصاحبه با روزنامه «اعتماد آنلاین» ۱۸ اسفند ۹۹، از تمام شدن مجاهدین بعد از آن کشتار می گوید: «...آن موقع کمیته انقلاب یکی بود و سپاه هم بود و یک کمیته امنیّتی هم از طرف بسیج بود؛ اگر اینها با هم نبودند ما به مجاهدین می باختیم... امام حسابی پشتیبانی کرد و قول هم داده بودم که دو سه ماه همه چیز را تمام کنم. الحمدلله سه ماه نکشید».
***
از آن سال تا امسال، درست ۴۰سال می گذرد؛ چهل سالی که هر روز آن با دامچاله و رگبار تیر و موشک و شکنجه و زندان و تیرباران برای از میان بردن سازمان مجاهدین همراه بوده است، نه تنها از سوی آدمکشان سنگین دل خلیفه سفّاک ارتجاع، بلکه با همدستی دولتهای مماشاتگر شرق و غرب عالم. امّا، از پس آن چهل سال فشار و آزار و شکنجه و کشتار و دربه دری و به خاک و خون کشیده شدن بیش از ۱۲۰هزار جانفدای آزادی، از جمله قتل عام بیش از ۳۰ زندانی پاکباز در تابستان ۶۷، اکنون، «کی مرده، کی به جاست؟».
مجاهدین خلق: تهدید اصلی رژیم آخوندی
خامنه ای، دجّال پا به گور، روز ۲۸ اردیبهشت۹۹ در هشداری برای بسیجیان بیم خورده مفلوک، مجاهدین را تهدید اصلی امنیّت نظام نام برد و گفت: «همه به این توجّه داشته باشند که آنها روی جوان ما کار میکنند، سعی میکنند که از جوان ما سوء استفاده کنند، آنها، همه، این را دنبال میکنند و برای این برنامهریزی میکنند».
دغدغه دجّال، که خواب و آرام را از او گرفته، قیامِ در تقدیرِ گسترش یابنده یی است که نه تنها سرِ بازایستادن ندارد بلکه هرچه می گذرد، شعله ورتر و گسترده تر می شود.
سرکوب وحشیانه قیام آبان ۹۸ و طرحها و ترفندهای سرکوبگرانه پاسدارنشانِ پس از آن نیز نتوانسته است این جوشش عظیم انفجاری جامعه به پاخاسته و پا در رکاب را ذرّه یی فروکش دهد.
در وضع فلاکتباری که مردمِ به جان آمده از فقر و گرانیِ سرسام آور و بلای خانمان برانداز بیماری «کرونا» و «کرونای ولایت» گرفتار آنند و هیچ فریادرسی از سوی رژیمی که تمام دستمایه های مردم و سرمایه های ملّی را به تاراج برده است، نمی بینند، هر روز شتابان تر از روز پیش، به راه حلّ شورشگری و براندازی نظام سمت و سو می یابند و خلیفه در گل مانده ارتجاع نیز برای مقابله با مردم شورشگرِ به جان آمده، راهی جز چنگ آویختن، به حربه سرکوب و خفقان نمی بیند و برای تخته بندکردن جامعه یی که جز سرنگونی رژیم ایرانسوز چاره یی در برابر خود نمی یابد، با استفاده از «فرصت» کرونا، بر طبل سرکوبِ باز هم بیشتر می کوبد تا مگر راه نفسِ قیامِ در تقدیر را ببندد.
قیام دلیرانه مردم سراسر ایران در آبان ۹۸، عزم پولادین مردم به جان آمده ایران را برای سرنگونی تامّ و تمام نظام سفّاک ولایت ایران سوز، به روشنی، نشان داد؛ قیامی که پرچمداران پاکباز آن کانونهای شورشی و هزار اشرف مجاهدینند و تا نابودی کامل رژیم ضدّایرانی ولایت رجّالگان، دمی آرام نمی گیرد.
قیام سازمانیافته آبان۹۸
«سیمای آزادی»، ۱۷ آبان ۹۹:
«یکی ویژگیهای قیام آبان ۹۸ سازماندهی آن بود. حمله به ۴ هزار مرکز بسیج، سپاه، انتظامی و حوزههای جهل و جنایت، شعله یی از خشم عصیانی مردم به جان آمده بود. مردم ۸۰ پایگاه بسیج را با خاک یکسان کردند. در شیراز مردم با لودر میخواستند تا درِ زندانها را باز کنند».
ـ آخوند روحانی، جلسه هیأت دولت ۲۹ آبان۹۸: «آنهایی که آشوبطلب بودند، باز عدّه کمی از آنهایی بودند، که آمدند به خیابان، منتهی آشوب طلبان سازمانیافته مسلّحِ برنامهریزی شده».
ـ رحمانی فضلی، وزیر کشور رژیم: «این نیروها در عملیات و در اقدام با هسته های ۴ یا ۵ نفره بودند که معمولاً در هسته های ۴ یا ۵ نفره، شش نفره یک خانم هم همراه اینها بود ... بین ۱۳۰ هزار نفر تا ۲۰۰ هزار نفر ... اینجا جمع می شوند بعد می روند در خیابان دیگه، باز این کار را انجام می دهند. بعد می آیند توی خیابان دیگه انجام می دهند. راهبندان انجام می دهند».
ـ آخوند ذوالنّوری، رئیس کمیسیون امنیّت ملّی و سیاست خارجی مجلس ارتجاع: «یک پایگاه بسیج را ۵۰ نارنجک اشکآور زدند تا بتوانند تسخیر کنند ... تیمهایی که با شماره سه، بتوانند قفل را بشکنند بروند تو. یک تیم میآمد این کارها را انجام میداد، تیم بعدی میآمد کار بعدی را انجام میداد. طرف می آمد در خیابان جلوِ ماشین را میگرفت همینکه چهل ـ پنجاه نفر جمع میشدند، جیم می شدند از داخل جمعیت، میرفتند پایگاه بعدی. مثلاً، در سراسر کشور در یک روز، ما ۸۰۰ نقطه درگیری داشتیم که توان نیروها را تقسیم کنند. اینها آموزش دیده بودند؛ موتورسوارهای آنها، خیلیهاش، مسلّح بودند».
ضربه قیام آبان، آنچنان سنگین و هولناک بود که پاسدار آبنوش، فرمانده عملیّات بسیج، گفت: «فقط خدا نظام را نجات داد!».
در فایل صوتیِ لورفته از جلسه خصوصی پاسداران، آنها میگفتند: «اگر دوباره به خیابان بیایند جارویمان میکنند و ما جایی برای رفتن نداریم»!
بدون شکّ، این سازمانیافتگی نیروهای برانداز پاکباز است که میتواند دستگاههای سرکوب هزاررنگ رژیم سفّاک آخوندی را از هم بپاشد و حکومت فرعونی خلیفه خون آشام ارتجاع ایرانسوز را از پای بست ویران کند.
«خطرناکتر از انفجار نظنز»!
خبرگزاری حکومتی «دانشجو»، ۳۱فروردین ۱۴۰۰
«حادثه تروریستی توسط رژیم صهیونیستی در نیروگاه هسته یی شهید احمدی روشن، زنگهای هشدار را به صدا در آورد و ضرورت افزایش هوشیاریِ تمامی ارگانهای نظامی، اطّلاعاتی و امنیّتی نظام را باعث شد... حادثه عملیّات تخریب در نطنز بسیار مهم و قابل تأمّل بود. امّا باید حواسمان باشد که تخریبِ بسا بزرگتری هم در جریان است که متأسّفانه بسیاری نسبت به آن غافل هستند. گویا زنگهای خطری که باید برای غفلتی بزرگتر و خطرناکتر بهصدا در آید، هنوز خاموشند؛ غفلت از تخریب ذهن، ضمیر و روان جوانان توسط دشمن قسم خورده نظام و انقلاب، یعنی منافقین، به ویژه از طریق فضای مجازی... علّت، روشن است. انفجار در نطنز مادّیست و هر کس به چشم میبیند. امّا کسی انفجار خطرناک نوترونی توسط منافقین را در قلب و فکر جوانان نمیبیند؛ دشمنی که ۴۰سال است به زبان اَشهَدش میگوید هیچ چیز نمیخواهد جز براندازی نظام جمهوری اسلامی؛ منافقینی که امام خمینی (ره) ۴۱سال پیش نسبت به آنها، بارها و بارها، هشدار دادند. به ویژه پس از سخنرانی رجوی در امجدیه، که با تجمّع صدها هزار جوان اغفال شده و به هیجان آمده همراه بود، امام با اشاره به رجوی گفت: "دشمن ما نه آمریکاست و نه شوروی و نه هیچ کس دیگر، دشمن همین جا در تهران بیخ گوش ماست!" (۱۳۵۹).
امروز هم همان دشمن قسم خورده، نوک تیز حملاتش را به سمت جوانان ما گرفته و از طریق فضای مجازی آنها را زیر بمباران سنگین قرار میدهد. هر روز مشکلات واقعی جامعه را با بزرگنمایی عَلَم میکند و جوانان را به آشوب و تخریب تهییج میکند؛ هر روز تلاش میکند اینگونه اِلقا کند که مقصّرِ قربانی شدن مردم توسّط کرونا، سیاستهای نظام است و حتی با رندی لفظ "کرونای ولایت" را در جامعه جامیاندازد و وِرد زبان مردم میشود؛ دشمنی که تلاش میکند با بیشرمی و بدون یادآوری خدمات شبانهروزی مسئولان، به جوانان بقبولاند که عامل بیکاریِ گسترده، نه مؤلّفههای اقتصادی، نه سیاستهای غلط دولت، نه اقدامات دل بستگان به غرب و مذاکره، بلکه فساد و دزدی در تمامیّت ساختار است؛ منافقینی که تلاش میکنند با پروپاگاندا، بر روی مطالبات جامعه موجسواری کرده و با تزریق حسّ ماجراجویی، جوانان را تشویق به تهیه سلاح برای استفاده در اغتشاشات بعدی بکنند؛ و تصادفی نیست که شاهد هستیم اکنون موج ورود سلاحهای شورشی، مانند وینچستر، کُلت، کِلاش و یوزی به داخل کشور چندین برابر سالهای گذشته شده و به گفته فرماندهان نیروی انتظامی، تقریباً غیر قابل مهار شده است.
منافقین آنقدر در این جنگ روانی پیش رفته اند که مسعود رجوی پیام صوتی میدهد و به صراحت میگوید: "در ایران یک جنگ عظیم داخلی بین خلق و مجاهد خلق (منافقین) با نظام جریان دارد؛ و با این گونه امواج، جوانان ناراضی از فقر و مسائل اقتصادی را سربازگیری میکند. بیجهت نیست که ۴۱سال پس از آن هشدار تاریخی امام درباره منافقین، آقا (خامنه ای) میگوید: "دشمن در کمین است، به طور دائم کار میکند برای این که جوانها را مأیوس کند، منحرف کند، از راه باز بدارد» (۱۰فروردین)؛ هشداری که بسیار جدّیست و جای تأمّل و اقدامات مشخّص دارد. چرا که مگر نمیبینیم هر شب تیمهای شورش منافقین آتش افروزی میکنند و مراکز حسّاس امنیّتی را تخریب میکنند و آتش میزنند؟ مگر نمی بینیم هر روز تلاش میکنند قاعده نارضایتی اجتماعی را گستردهتر کنند؟ مگر نمیبینیم چگونه جوانان را از پشت میز درس و کلاس و دانشگاه، به میدان شوم جنگ و خطر و شورش میکشانند و آنها را تبدیل به عصیانگرانی میکنند که با نگاهی تک بُعدی به مشکلات و مسائل، راه نجات را رویارویی با نظامی میدانند که از بطن خواستههای مردم ایران روییده است؟
کار بهجایی رسیده که جنگ روانی منافقین حتّی بر روی بسیجیها و نیروهای جوان نظام تأثیرات مخرّب گذاشته؛ در گام نخست، ایمان آنها را سست میکند، در گام بعد، حس خستگی را در تار و پود آنها میدمد، سپس باعث ریزش و نشست کردن آنها شده و حتّی در بسیاری مواقع آنها را جذب خود میکند. همان که آقا گفت: "تلاش شما باید این باشد که جوانهایتان را حفظ کنید، نگذارید وسوسه دشمن در جوانها اثر بگذارد و بتواند آنها را سرد [کند] و در نهایت به خدمت بگیرد" (۱۰فروردین).
بنابر این، بدانیم که تخریب انگیزه ها بسیار خطرناکتر از تخریب سایتهای هسته یی و امنیّتی است. ضربه به مراکز حسّاس امنیّتی، البته جدّی و مهم است، امّا ضربه یی تاکتیکی و قابل جبران است. امّا ضربه به ارکان و ساختار انسانی جامعه و نظام، ضربه یی استراتژیک و غیر قابل جبران است. پس در این زمینه زنگهای خطر و هوشیاری را به صدا درآوریم؛ رهنمودهای مقام معظّم رهبری را سرلوحه خود قرار دهیم، در برابر دشمن، به ویژه در فضای مجازی، آتش به اختیار عمل کرده و با سدّی سَدید، پیشروی مرگبار و پر شتاب منافقین در اعماق روح و قلب جوانان را متوقّف کنیم».
«خطر روزافزون کانونهای شورشی»
روزنامه حکومتی «مردمسالاری»، ۱۶اسفند۹۹: «... گویا تصاحب کرسی قوه مجریه آن قدر چشم آنها را کمسو کرده که متوجه نیســتند زیر فشار تحریمها چگونه جامعه، ملتهب و عاصی شده اســت؛
آنها نمی بینند وقتی خط فقرِ ۱۰ میلیونی، قشر متوسّط را محو کرده و در کنار طبقه محروم و فقیر قرارداده، در واقع، قاعده نا رضایتی شــدید به اندازه دهها میلیون نفر گسترش پیدا کرده است؛ نا رضایتی هایی که به گفته مقامات امنیّتی هر لحظه می تواند به صورت هیجانات انفجاری و ناهنجاریهای خطرناک از گوشه یی بیرون بزند...
چرا نمیبینند منافقین (مجاهدین) که دمی از خصومت و عِناد با تمامیّت نظام، از هر جناح و جریان، دست برنمی¬دارند، با شــدیدترین بمبارانهای روانی ـ تبلیغی، می خواهند بشکه باروت نارضایتی ها را منفجر کنند و فاجعه یی فرا تر از آبان ۹۸ بســازند؟
کاش به جای این رویّه اشتباه، در این فکر بودند که چگونه می توان خطر روزافزون کانونهای آشوب (شورشی) را مهار کرد؟
آیا این عدّه نمی بینند جریان ورود سلاح به کشور و توزیع آن تا کجا گسترده شــده است؟ تا جایی که نهادهای امنیّتی مجبور به برپاکردن "قرارگاه مبارزه با قاچاق اسلحه در کشور" شده اند؛
آیا آنها نمی دانند چرا (مجاهدین) از ورود این همه سلاح در جامعه اســتقبال می کنند؟
آیا نمی بینند چگونه (مجاهدین) در صدد هستند در کف جامعه، از میان لشکر جوانان بیکار و انبوه پسران و دختران سرگردان شــده در فقر و نداری، عضو گیری کنند و هر یک را تبدیل به یک شورشی و یک بمب ساعتی کنند؟
کمی هم بــه آن روزی فکرکنند که صدای رگبارها و انفجاهای ناشــی از آشوبهای اجتماعی با فرماندهی (مجاهدین)، زمین و زمان را فرا گرفته اســت و بی شک در چنان روزی دیگر چاره اندیشی، نوشدارویی بعد از مرگ سهراب است.
چرا نمیبینند در بستر بحران معیشت، در زیر پوست شهر، تشکیلات خطرناک و شوم در حال ریشه دواندن است؟
مگر نمی دانند دشمنان (نظام) در شبکه های خود، جوانان فقرزده را تحریک به اقدامات رادیکال علیه تمامیّت نظام می کنند؟
وقتی امواج نارضایتی به حرکت درآید و با شــتابی خارج از انتظار به توفانی سهمگین تبدیل شود، دیگر "نه از تاک نشان خواهد بود و نه از تاکنشان»!
«دُگماتیسم کور»
احمد چمران، روزنامه حکومتیِ «مستقل»، ۷ اسفند۹۹
ـ «آنها (جریان تندرو)... قسمخوردهترین دشمن نظام، یعنی منافقین، آنسوی آبها قعطنامه دوحزبی با امضای ۱۱۳ تن از اعضای مجلس جدید نمایندگان آمریکا را به ثبت رساندند و در حال بهرهبرداری استراتژیک از آن علیه تمامیّت نظام هستند؛ آیا این عدّه تندرو، مواد قعطنامه کنگره آمریکا را خواندهاند که تن هر کس را میلرزاند؟ قطعنامه یی که سراسر از راهبُرد شوم براندازی منافقین حمایت کرده و جا بهجا گامهای منافقین برای ضربه به نظام جمهوری اسلامی را «اصولی» و شایان کمک معرّفی کرده است. افراطیّونی که رئالیسم جریان اصلاحطلبی مبنی بر تعامل با جهان را «غربگرایی» و جاده باز کن دشمن مینامند، آنقدر متمرکزِ مچگیری انتخاباتی از اصلاحطلبان هستند که گویا معنای چنین قعطنامه یی را در شرایط تغییر دولت در آمریکا متوجه نیستند؛ آنها نمیبینند که در یک برهه حسّاس که امکانی استثنایی برای رفع تحریمها پیش آمده، چنین قطعنامه یی نه تنها فرصتهای سیاسی ـ استراتژیک ـ اقتصادی تمامیّت نظام را میسوزاند، بلکه هر چه بیشتر بهمنهای مَهیب آینده را از دامنه کوه تحوّلات، علیه نظام به پایین میغلتاند؛ این جماعت متوجه نیستند که با این قطعنامه، کنگره جدید آمریکا هنوز یک ماه از شروع کارش نگذشته از برنامه ۱۰ ماده یی سرکرده منافقین برای دوران پس از به اصطلاح براندازی نظام حمایت میکند و حتی زمینه های مانور با پدیده «سلطنت» را هم میسوزاند تا هر چه بیشتر نقش منافقین را برجسته کند.
طرفهایی که ناکارآمدیهای دولت کنونی را پیراهن عثمان کرده و تلاش میکنند این ناکارآمدی را به تمام جریان اصلاحطلبی تعمیم دهند و نتیجه میگیرند که نباید گذاشت آنها بار دیگر در انتخابات ۱۴۰۰ سُکّان پاستور را در دست گیرند، چرا نمیبینند در خلأ ایجاد شده در این جدال، منافقین توطئه دادگاه آنتورپ در بلژیک را به سرانجام رساندند؟ توطئه یی که یک دادگاه بینالمللی برای اولین بار یک دیپلومات رسمی و در حال خدمت جمهوری اسلامی را با تهمت واهی تروریسم و بمبگذاری در گردهمایی منافقین، به ۲۰سال زندان محکوم کرد؛ آن هم درست زمانی که کورسویی برای لغو تحریمهای ظالمانه دیده میشد که همان کورسو هم کور شد؛
تندروهایی که تلاش میکنند حتّی از توصیه های رهبری سکویی برای حمله به اصلاحطلبان بسازند، این حرف رهبری را نادیده میگیرند که فرمودند: توجه کنیم دشمن روی ناکامی های ما تبلیغات می کند؛ جنگ روانی می کند» (۲۹بهمن)! زنهاری که مصداقش را در بمباران لحظه به لحظه تیرانانشینان میبینیم که از طریق شبکه ماهواره یی خود دست از تهییج جوانان و مردم به آشوب و فتنه بر نمیدارند؛ منافقینی که عملاً فضای مجازی را قبضه کرده و با تولید روزانه کلیپها، سندها و مقالات، عملاً جوانان را به تسلیح دعوت میکنند، خدا میداند چه خواب شومی برای آشوبهای بعدی دیدهاند؛ آشوبهایی که به گفته بسیاری از مقامات امنیّتی، اگر به خیابانها کشیده شود، حتی قابل مقایسه با دی ۹۶ و آبان ۹۸ نیست و حتماً در آنها شاهد استفاده گسترده و در ابعاد کلان از سلاح و موادّ انفجاریِ توزیع شده توسط منافقین خواهیم بود.
تندروهای وطنی ... چرا متوجه نیستند در شرایطی که منافقین با ۴۰سال ضدیّت کور با تمامیّت نظام جمهوری اسلامی (فارغ از هر جناح و جریان) حاضر نیستند سر سوزنی از راهبرد براندازی کوتاه بیایند، حملات آنها به اصلاحطلبان تنها و تنها زمینههای ضربات بیشتر منافقین به تمامیّت نظام را آماده میسازد؟... اگر این رویّه ادامه پیدا کند و با اقدامات آنها هر چه بیشتر شکاف و خوردگی در نظام ایجاد شود، حاصلش را نه این جناح و آن جناح، بلکه دشمن قسم خورده برانداز نظام، میبرد. بنابر این، اگر واقعاً این جریان، دلسوز و جانباخته نظام و انقلاب هستند (که امیدواریم باشند) بر روی این واقعیت تأمّل کنند که سوراخ کردن کشتی، همه را به کام نیستی فرو خواهد برد».
«نفوذ "مجاهدین" تا قلب خانه ها»
کیهان، ۱۹مرداد۹۸: «حضور "مجاهدین" در فضای مجازی، "مِرصاد"ی دیگر می طلبد. احتمالاً باید شما هم تصاویر واحد جنگ سایبری "مجاهدین" در آلبانی را، که در روزهای گذشته منتشر شد و بازتابهای زیادی داشت، دیده باشید و متوجه حضور این گروه در فاصله نزدیک و در کنار دست فرزندانمان شده باشید. امروز به دلیل خواب عمیق مسئولان فرهنگی و فضای مجازی کشور تا قلب خانه هایمان نفوذ کرده و تأثیرگذاری می نمایند... "مجاهدین" در فضای مجازی به راحتی جولان داده و می توانند افکارشان را ترویج کنند و مغز جوانان و نوجوانان ما را تحت تأثیر قراردهند. تنها در این واحد هزار و پانصد نفر شبانه روز در حال پمپاژ افکار به مردم هستند... در کنار این کاربریهای مجازی، هزاران هزار رُبات به انتشار مطالب آنها مبادرت میورزند؛ حسابهایی که در روز بیش از هزار توئیت ارسال مینمایند، یعنی هر دقیقه یک پست. حتّی از رسانه های رسمی هم اثرگذاری بیشتری مییابند. آن چه بر شدّت این وضعیّت میافزاید آن است که صاحبان پیامرسانها و شبکه های اجتماعی حمایت حدّاکثری را از محتواهای "مجاهدین" به عمل می آورند...».
«حاکمیّت مجاهدین در فضای مجازی»
خبرگزاری حکومتی «تهران پِرِس»، ۱۷دی۹۷: «... به جرأت می توان گفت در فضای مجازیِ مربوط به تلگرام، دشمن و به طور خاص، سازمان "منافقین" خلق حاکمیّت دارد... فرهنگ "براندازی" را، که امروزه در شبکه های اجتماعی حاکم است، اگر نگوییم صد در صد، به میزان بسیار بالایی متأثّر از ادبیات و لحن براندازانه و بسیار ملموس سازمان به اصطلاح "مجاهدین خلق" است... شاید باورمان نشود که خیلی از گروههای به اصطلاح اصولگرا و به ظاهر مؤمن به انقلاب نیز از خطر نفوذ "فرهنگ منافقانه این سازمان" در امان نیستند. به این می گویند حاکمیّت مرموزانه و بی سر و صدا در پهنه یی که تا درون خانه های مسئولین نظام و در بالاترین سطوح ادامه دارد. این روزها می بینیم که خیلی از فرزندان افراد مؤمن و حزب اللّهی و وابسته به نظام نیز تا فرق سر در فضای مجازیِ تحت حاکمیت "منافقین" فرورفته اند و متوجه نیستند».
«مجاهدین، دشمن اصلی نظام»
سایت حکومتی «بهارستانه»، ۲۵ شهریور۹۷:
«دشمن اصلی انقلاب و نظام باید به مردم شناسانده شود و آمادگی لازم جهت برخورد با "منافقان" ایجاد شود... اسراییل و آمریکا و ... دشمن هستند ولی آیا آمریکا میتواند جمهوری اسلامی را براندازد؟ اسراییل چطور؟ قطعاً اینطور نمیباشد، پس واقعگرایی حکم میکند که در گام اوّل معیّن کنیم دشمن اصلی، نیروی خارجی نیست بلکه دشمن اصلی داخلی است... "منافقین"(مجاهدین) هم، آرزوی براندازی و هم، توانایی بالفعلی برای تحقّق این آرزو را دارا هستند... در اینجاست که انگشتِ نشانه، همه، متّفقاً به سوی "سازمان منافقین" خواهد رفت. لذا، ضروری است که بی هیچ ملاحظه یی آنها را به مردم معرّفی کنیم و تمام افراد خودی را نسبت به این حریف واقعی و جدّی، هوشیار و مهیّا سازیم...».
مجاهدین، تنها نیروی جدّی برانداز ۴۰ ساله نظام
تارنمای حکومتی «نسیم» ـ کرمانشاه، ۵اردیبهشت ۹۹: «بسیاری از یاران انقلاب، دلسوزانه، میخواهند نظام را پابرجا ببینند؛ امّا وجود منافقین (مجاهدین) و نیّات پلیدشان، یعنی براندازی جمهوری اسلامی را مانعی بر سر آرزوی ماندگاری نظام میبینند؛ آنها میبینند که چطور سازمان منافقین (مجاهدین) پس از غائله ۳۰ خرداد ۶۰ تا به همین امروز، سالی، ماهی، هفته یی، روزی و ساعتی نیست که برای هدف خود، یعنی براندازی نظام، طرح و نقشه نکشد، اقدام نکند و تیرهای زهرآگین خود را به سمت مقام معظّم رهبری و ولایتفقیه پرتاب نکند… مریم رجوی… پیام میدهد: "… برای استمرار قیامها و برای آزادی ایران از اشغال آخوندها بپا خیزید"». همین تارنما در ۱۸ اردیبهشت مینویسد:«اگر به پیشینه… سازمان مجاهدین خلق هم نگاه کنیم، شاهد هستیم که از غائله ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ تا امروز تنها گروه منسجمی هستند که پیاپی در پی توطئهچینی برای راهبرد "براندازی" نظام هستند. روزی در خیابانهای تهران و شهرهای دیگر با پاسداران فداکار انقلاب درگیر میشدند… روزی ارتشِ به اصطلاح آزادیبخش برپا کردند و در صدها رشته عملیّات… هزاران پاسدار مدافع نظام را به فیض شهادت رساندند؛ و امروز هم عناصر خود در ایران را تحت عنوان "کانونهای شورشی" سازمان میدهند».
آن «لحظه موعودِ» قیام سراسری
روزنامه «اعتماد»، ۷آبان ۹۹ ـ علی خدایی، از کارگزاران حوزه کارگری نظام، با اشاره به شرایط غیرقابل تحمّل کارگران، نسبت به وقوع قیام و فرارسیدن «لحظه موعود» هشدارداد و گفت: «کارگر ایرانی؛ آن مرد یا زنی که اَجیر کارفرمای مستأصلتر از خودش است، این روزهای ویروسزده، ناامید از بازشدن هر دری که پیش از این کوفته بود، منتظر است تا یک "آن" موعود...؛ "آنی" که وقتی موعد ظهورش برسد، از درزهای نادیدنیِ هر ... نرده و حفاظ و استتار، نفوذ میکند و ریشهها را میسوزاند و امیدها را میخشکاند و حتّی مجال تأسّف و تأثّر بر اهمال هم نمیدهد. مسئولان نشسته بر صندلیهای دولتی و هواداران دولت، از این "آن" بترسند؛ خیلی هم بترسند».
پریشانحالی دجّالان ارتجاع در آستانه گور
در آغاز ریاست جمهوری خاتمی و سپری شدن ۹سال از آتش بس، نشریه «شَلمچه»، ارگان «انصار حزب الله»، یکی از سخنرانیهای منتشرنشده عبدالله نوری، وزیر کشور خاتمی، را چاپ کرد. نوری در این سخنرانی حال زار خمینی را پس از نوشیدن جام زهر قطعنامه آتش بس بازگو میکند: «...هشت سال امام فرمودند: صلح بین اسلام و کفر معنی ندارد؛ هشت سال امام صدا زد "جنگ، جنگ تا پیروزی" ـ "جنگ، جنگ تا رفع فتنه از عالم"؛ هشت سال امام صدا زد "صدّام باید برود"؛ ... امّا بعد امر دایر شد بین این که اسلام (نظام ولایت فقیه) بماند یا اینکه شعار امام... امام میتوانست زیربار این قطعنامه نرود و تا آخرین نفسش شعار خودش را بدهد، امّا بعدش بزرگترین گرفتاری را برای ما بگذارد... جنگ به یک نقطه حسّاسی رسیده بود که دیگر کاربردی نداشتیم... امام در یک نیمه شب قلم به دست گرفت و آن جملات عجیب را نوشت و فرمود که در این ۸سال هرچه شعار دادم پس میگیرم؛ اگر آبرویی داشتم با خدا معامله کردم، و این قطعنامه را پذیرفتن سخت بود برایم؛ تلخ بود برایم، امّا کاسه زهر بود، سرکشیدم...»
عبدالله نوری در ادامه سخنانش میگوید: «...ایشان در حسینیّه همینطور نشسته بود و بر اثر تألّمات روحی نمیتوانست سخنرانی بکند. همین طور نشسته بود با چشمانی پر از اشک، خدا شاهد است عجیب دلم سوخت... بعد از قطعنامه ما به هیچ وجه خنده امام را دیگر ندیدیم... یک پیرزنی آنجا بود به نام فاطمه، که خدمتکار اتاق امام بود، ایشان آمد، گفت: حاج احمد آقا، آقا دارند گریه میکنند. گفتم: آقا؟ گفت: بله. کسی گریه آقا را ندیده بود. اجازه نمیداد کسی گریه اش را ببیند، حالا چطوری فاطمه فهمیده؟!
من بلند شدم رفتم داخل اتاق دیدم آقا پشت به در، رو به دیوار، نشسته و شانه هایش (از گریه) تکان میخورد، رفتم شروع کردم با طاقچه وررفتن که آقا صندلیش را برگردانَد و گریه نکند. دیدم نه، توی حال خودش است. وقتی نشد، رفتم علی کوچولو را، که خیلی دوست داشت، بیاورم. علی که آمد آقا صندلی را برگرداند، ولی باز هم گریه میکرد… علی که کارساز نشد که امام آرام بگیرند، چون خیلی برای والده احترام قائل بود، احمد حاج خانم را آورد.
امام گفت: احمد، این چه کارهایی است که میکنی؟ دلم درد میکند، میخواهم گریه کنم، این که راه علاجی جز اشک ندارد، تو یا مادرت را می آوری یا علی را می آوری، دیگر بعد از اینها چه کسی را میخواهی بیاوری؟ برو سراغ کارت، رهایم کن به حال خودم...»
***
حال و روز زار و درهم شکسته خامنه ای، سرکرده آدمخواران ولایت معاش، پس از چهار دهه خونریزی و شقاوت و شیّادی بی امان و ویرانگری و چپاول و نابودی، و پس از وحشیانهترین کشتار در قیام آبان ۹۸، بسی عبرت آموز است. از زبان یکی از ولایت معاشان خلیفه ارتجاع، «محمد خواجوی، استاد حوزه و دانشگاه»: (۲۹ آذر۱۳۹۸): «آقا (خامنه ای) توی جلسه خبرگان فرمودند: "آقایون من در این سن ۸۰سالگی، پنج صبح تا ده شب در دفترم هستم. ده شب دلم می خواهد بخوابم در این سن، امّا، از شدّت گزارشاتی که از تمهید دشمن [مجاهدین] برای نابودی انقلاب میرسد، بسیاری از شبها تا صبح قدم میزنم و نمیتوانم بخوابم».
***
مجاهدین امّا، از پس آوار سهمگین ترین کشتارها، اسارتها، آزار و شکنجه ها و آوارگیها و بی خانمانیهای زمانگیر و بمبارانهای پر خوف و خظر ویرانگر خلیفه ارتجاع و استمالت جویان بین المللی و لیست گذاریهای تروریستی، چون سرو سه هزارساله ابرکوی، سرفراز و ریشه در سنگ، قامت برافراشتند برای آزادی ایران زمین از گزند ایرانخواران خلیفگان سفّاک ارتجاع. و تا صعود بر قلّه پیروزی و آزادی ایران زمین، لحظه یی از پای نمی نشینند.
«هر چه تبر زدی به من، زخم نشد، جوانه شد/
بغض وداع با شهید، آه نشد، ترانه شد
خون یَلان اشرفی، در رگ غیرت وطن/
از خم کوچه ها گذشت، سیل شد و روانه شد
تیر زدی، تبر زدی، بر تن بیسپر زدی/
این تن خون چکان من، از شرفم نشانه شد
چنگ زدی که برکنی، ریشهٴ کوه نور را/
سنگ به سنگ، کوه ما، شعلهٴ پر زبانه شد
بند زدی به دست ما، در طمع شکست ما/
پیکر بیشکست ما، تیر شد و کمانه شد
هرچه به کینه تاختی، تا بکشی تو نام را/
نام و نشان اشرفی، زمزمه زمانه شد»
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
۱ ـ بخشی از سخنان موسوی تبریزی در مصاحبه یی با عنوان «سی خرداد۶۰، فضاسازی و آشتی ناپذیری»، که در ماهنامه «چشم انداز»، شماره ۲۲، مهر و آبان ۱۳۸۲ به چاپ رسید.
Abonneren op:
Reacties (Atom)