سهیلا دشتی:‌ مجاهد خلق مرضیه باباخانی شاخص تظاهرات نه به روحانی

حدود ساعت 12 ظهر چهارشنبه 27 ژانویه اتوبوس راه افتاد. هر کس جائی را انتخاب می کند و وسائلش را روی آن می گذارد و صمیمانه به همه سلام می گوید. در مسیر راه چند نفر دیگر نیز به تعداد ما افزوده می شود. همه در حال بحث هستند و هر کس از ضرورت شرکت در این تظاهرات می گوید و اینکه سرمایه داری چون گرگ گرسنه ای برای دریدن و بردن اموال مردم ایران دندان تیز کرده است. روحانی می خواهد به نحو بسیار ناشیانه ای نقش خاتمی را در دوران سیاه "گفتگوی تمدنها" بازی کند . در دوران خاتمی غرب بیشترین امتیاز را به رژیم داد و اسم مجاهدین را در لیست تروریستی گذاشت. در روزی که خاتمی در پاریس بود، پلیس فرانسه به منازل مجاهدین حمله کرد. یادم می آید در روز تظاهرات از صبح زود تا حدود ساعت پنج بعد از ظهر در میدان تروکادرو نشسته بودیم و شعار می دادیم که تا دستگیر شدگان را آزاد نکنند ما میدان را ترک نمی کنیم. اما الان دوران دیگری است. آن سبو بشکست وآن پیمانه ریخت. خصوصیت تروریستی رژیم است که حتی نمی تواند از فرصتهای بدست آمده برایش استفاده کند. تفاوتی بین خاتمی، احمدی نژاد و روحانی نیست. همه آنها به همراه خامنه ای ولی فقیه خوب می دانند که لازم و ملزوم همدیگر هستند.

روی صندلی های خود جا می گیریم و بحث ادامه پیدا می کند. من در کنار سیما و پروین نشسته ام. صحبت گرم می شود و سیما است که می گوید به تازگی مادرش را از دست داده و ادامه می دهد

شکست سفر روحانی از نگاه «خودی های نظام»

تظاهرات پرشکوه ایرانیان علیه سفر آخوند روحانی، رئیس جمهور اعدام و نماینده ولی فقیه به فرانسه با بازتاب های گسترده ای، نه تنها در رسانه های بین المللی، بلکه فراتر از آن در رسانه های باند های حکومتی روبرو گردیده است. تاثیرعمیق فریاد های ایرانیان آزاده و افکار بین المللی علیه نقض شدید حقوق بشر در ایران تحت حاکمیت آخوندی که خود را بر نتایج این سفر تحمیل کرده، به حدی است که اکنون به بروز شقه و شکاف عمیق برسر ابعاد شکست محاسبات دولت «تدبیر و امید» راه برده است.

در حالیکه باند رفسنجانی – روحانی تلاش زیادی بخرج می دهند تا این سفر را «مملو از دستاورد های بزرگ» سیاسی و اقتصادی بخورد افکار عمومی داده و از آن پلی برای «رای و رای کشی های انتخاباتی» تبدیل نمایند، رسانه های باند مقابل درمطالب و اخبار خود، ناخواسته به گوشه ای از شکست و سرافکندگی رئیس جمهور ارتجاع اعتراف کرده اند.

هادی مظفری:‌ پز سیاسی به صرف یک سیلی جانانه

میدان تاریخی «دانفر روشرو» در پاریس، پنجشنبه بیست و هشتم ژانویه یک روز تاریخی دیگر را پشت سر گذاشت. مقاومت ایران همراه با حامیان بین المللی اش با حضور چشمگیر خود در این میدان و خیابانهای منتهی به آن با برافراشتن پرچمهای شیر و خورشید نشانِ ایران و پلاکاردهای «نه» به روحانی و «نه» به اعدام و فریادهای اعتراض خویش، صحنه های پر شکوهی از مقاومت و ایستادگی را رقم زدند که انعکاس و بازتاب گسترده ای در سطح جهانی، در پی داشت.

آری! این تصویری از مقاومت خستگی ناپذیر ایران بود که به نمایندگی از ملتِ در رنج و تحت ظلم و ستم ولایت فقیه، از پاریس به سراسر جهان مخابره گردید. پیام مثل همیشه روشن و واضح بود: تجارت نفت با خون، ممنوع.
این اولین بار نیست که مقاومت ایران در مقابل این تجارت ناعادلانه و غیر منصفانه ایستاده و صدای مظلومیت مردم ایران را به گوش جهانیان رسانده است. متاسفانه آخرین بار هم نخواهد بود.

آخوند مدره يك سراب و رؤياست - فرزاد مددزاده

روزنامه اينديپندنت انگلستان مقاله اي از فرزاد مددزاده منتشر كرده است. وي يك زنداني سياسي سابق در ايران است كه 30 سال سن دارد و در سال 2014 از زندان آزاد شده و سپس در اواسط 2015 از ايران به اروپا فرار كرده است. مددزاده در مقاله اش چگونگي نقض حقوق بشر را افشا مي كند و اينكه چگونه در زماني كه اروپا از حسن روحاني استقبال ميكند و قراردادهاي تجاري با وي منعقد مي كند, فعالان و مخالفان در ايران درمعرض اعدام هستند.

نويسنده مقاله در ابتدا اشاره مي كند كه در سال 2009 فرد ناشناسي به او تلفن زده و گفته كه خواهرش به‌ خاطر بدحجابي دستگير شده است و او بايد به ايستگاه پليس برود و او را آزاد كند, اما بعد از رسيدن به ايستگاه پليس توسط تعدادي افراد مسلح محاصره شده كه وي را كشان كشان به داخل يك ماشين بردند. مددزاده فورا فهميد يك تله بوده و توسط مامورين وزارت اطلاعات دستگير شده است كه وي را چشم بسته به زندان بدنام اوين در شمال تهران بردند, كه رنجهايش به عنوان يك زنداني سياسي شروع شد.

عبدالعلی معصومی: ۳۰ دی۱۳۵۷ روز آزادی آخرین گروه زندانیان سیاسی

در شامگاه روز 30دی1357، 162 زندانی سیاسی، از جمله مسعود رجوی و موسی خیابانی پس از تحمّل بیش از 7سال زندان, از زندان قصر آزاد شدند. هزاران نفر دربرابر درب زندان از زندانیان آزادشده استقبال پرشوری بهعمل آوردند.

روزنامۀ کیهان اول بهمن57، در گزارشی نوشت: «محوطۀ زندان [قصر] تا پاسی از شب گذشته یکپارچه شور و هیجان بود. خویشان و بستگان، دوستان و آشنایان و رفقا، که همۀ روز و ساعاتی از شب را بی ‌تابانه انتظار کشیده بودند، با شعار "درود بر فدایی، سلام بر ‌مجاهد"، برای فرزندان پاک‌نهاد و آزادیخواه ملت آغوش گشودند و این در‌حالی بود که عدّۀ کثیری از خانواده ‌های زندانیان سیاسی در کانون وکلا هنوز به ‌تحصّن خود ادامه می‌ دادند و منتظر عزیزانشان بودند». 

سونامی «بیکاری پنهان» در حاکمیت آخوندی

آمار و ارقام های حکومتی از بحران بیکاری، سخن از بی عملی و نبود فرصت های شغلی در حاکمیت آخوندی دارند؛ زیرا بر این اساس، در حالیکه دولت آخوند روحانی قول حل مشکلات را تنها طی «یکصد روز» داده بود، اکنون با نگاهی به دو سال گذشته و از زمان به روی کار آمدن « دولت تدبیر و امید» بخوبی پی می بریم که بحران های اقتصادی، مالی و تبع آن بیکاری فزاینده نه تنها کاهش نیافته، بلکه روزبروز ابعاد وخیم تری بخود گرفته است.

بحران بیکاری در میان زنان، جوانان و فارغ التحصیلان به حدی است که اکنون در جنگ و جدال باند های رژیم بر سر نمایش انتخابات دو مجلس حکومتی، گوشه های از نرخ واقعی بیکاران به بیرون درز پیدا کرده است. بنابر داده ها «تعداد کل شاغلان کشور در پاییز امسال 2 میلیون و 646 هزار و 683 نفر» دچار بیکاری مطلق هستند. همچنین در فاصله پاییز سال 93 الی 94 «بر تعداد افراد دارای اشتغال ناقص کشور (هم بیکار و هم شاغل)، 280 هزار و 912 نفر» افزوده شده است.

عبدالعلی معصومی‌:‌ بهای اعتماد خلق

«اگر ز حلقۀ این عاشقان کران گیری/
 دلت بمیرد و خوی فسردگان گیری
 گر آفتاب جهانی، چو ابر تیره شوی/
 و گر بهار نُوی، مذهب خزان گیری»

وقتی انقلاب 57 به پیروزی رسید، میلیون در میلیون مردم داغدار و بلارسیده، «در نگاه او (خمینی) آیینه یی می دیدند به وسعت آزادی»؛ در نگاه مردی که می آمد تا «دروازه های بسته» را بگشاید و بهاران آزادی را در کران تا کران میهن، میهمان کند. همه بر این باور که: «دیو چو بیرون رود، فرشته درآید».
 خمینی بر فرش خونرنگ اعتماد یک خلق داغدار بر مسند قدرت تکیه زد. وعده های او، همه، امیددهنده و اعتمادبرانگیز بود، ازجمله، نخستین سخنرانیش در «بهشت زهرا»: «... می خواهیم مملکت دارای نظام ناشی از ملت باشد... خونهای جوانان ما برای این ریخته شد که ما آزادی می خواهیم... ای مردم! بیدار باشید... بر همه واجب است که این نهضت را ادامه بدهیم تا آن وقتی که اینها ساقط بشوند و ما به واسطۀ آرای مردم، مجلس مؤسّسان درست کنیم» (کیهان، 12بهمن1357). روز 16بهمن57 نیز که مهندس بازرگان را به سِمت نخست وزیر دولت موقت معرّفی کرد، گفت: «... ما یک حکومت عادل می خواهیم ؛ حکومتی که نسبت به افراد علاقمند باشد و عقیده اش این باشد که باید من نان خشک بخورم مبادا یک نفر در مملکت من زندگیش پست باشد، گرسنگی بخورد. ما چنین حکومت عدلی می خواهیم ایجاد کنیم...» (کیهان، 17بهمن57).