پیام خانم مریم رجوی به کنفرانس تروریسم رژیم ایران در اروپا- وظایف اتحادیه اروپا در بروکسل
خانم مریم رجوی: اتحادیه اروپا در برابر تروریسم تحت نام اسلام، با یک آزمایش تاریخی مواجه است
عصر به‌خیر، خوشحالم که توانستم به این کنفرانس بپیوندم.
امروز ما با یک موضوع منحصر به‌فرد مواجه هستیم. برای اولین بار یک به اصطلاح دیپلمات حامل بمب در اروپا محاکمه می‌شود. فاشیسم دینی حاکم بر ایران مثل همیشه تمام تلاش خود را کرد تا جنایت را به گردن قربانی، یعنی خود ما بیندازد. همان‌طور که وقتی در ژنو، دکتر کاظم رجوی را ترور کرد ابتدا آنرا به‌عنوان یک قتل مشکوک و تصفیه حساب در درون مجاهدین به خود ما نسبت داد.
در مورد بمب‌گذاری در ویلپنت، ظریف وزیرخارجه آخوندها، در ۱۱تیر ۱۳۹۷ یعنی روز بعد از دستگیری دیپلمات تروریست اعلام کرد این «یک عملیات فریب با پرچم گمراه کننده» در آستانه سفر رئیس‌جمهور رژیم به اتریش است. در حالی که دیپلمات‌تروریست حامل بمب دستگیر شده بود.
ظریف در بهمن ۹۷ در کنفرانس امنیتی مونیخ هم گفت «ممکن است یک عملیات فریب باشد، ممکن است یک دام باشد، ممکن است عملیات عناصر یاغی باشد... »!
وزیر خارجه آخوندها فراموش کرده بود که خودش در ۱۴آبان ۱۳۹۷ در مجلس رژیم، تئوری هرگونه اقدامات خودسرانه را در استبداد سانترالیزه دینی در ایران رد کرده بود. ظریف حین دفاع از توافق اتمی به رقبایش گفت: «ما دستگاهی نیستیم که سر خود عمل کنیم... مگر می‌توانیم در این کشور کاری بکنیم بدون اینکه گزارش بدهیم؟»
من در شهادت هفت ساعته در جریان تحقیقات، جزئیات را در مورد پروسه تصمیم‌گیری و انجام این عملیات توضیح دادم. در اینجا باز هم تأکید می‌کنم خامنه‌ای، روحانی، ظریف و آخوند علوی وزیر اطلاعات رژیم، این تصمیم را گرفتند و آن را به اجرا گذاشتند.
این برای ما تازگی ندارد. حکم دادگاه برلین در آوریل ۹۷ در مورد ترورهای رستوران میکونوس، خامنه‌ای، رئیس جمهور و وزیر خارجه و وزیر اطلاعات وقت را محکوم کرد.
از این‌رو من بحث در مورد وجوه حقوقی پرونده را به وکلای برجسته و ذیصلاح واگذار می‌کنم و فقط چند نکته را یادآوری می‌کنم:
اول- دولت‌های اروپایی باید هرگونه ملاحظات سیاسی را در این پرونده به‌طور کامل کنار بگذارند. سران رژیم آخوندها باید تحت پیگیرد و در برابر عدالت قرار بگیرند. این یک اقدام ضروری و بازدارنده در مقابل تروریسم تحت نام اسلام و صادر‌کننده و بانکدار مرکزی آن است.
دوم- خامنه‌ای و روحانی با فرستادن یک دیپلمات برای بمب‌گذاری و کشتار، ریسک بزرگی کردند. علت این است که آنها به شدت از قیام مردم و از گسترش نفوذ مقاومت و سرنگونی رژیمشان در هراسند.
سوم- در۴۰ سال گذشته به‌خاطر سیاست مماشات، رژیم آخوندها بسیار جری و گستاخ شده است. آن‌قدر که دیپلمات دستگیر شده از زندان هم تهدید می‌کند که اگر محکوم شود اقدامات تروریستی بیشتری در راه است.
اتحادیه اروپا امروز در برابر تروریسم تحت نام اسلام، با یک آزمایش جدی و تاریخی رو‌به‌رو شده؛ این که با کانون تروریسم چه می‌کند؟
وزارت اطلاعات و سپاه پاسداران در تمامیت خود باید به‌عنوان موجودیت‌های تروریستی نامگذاری شوند. ماموران اطلاعات و نیروی قدس باید محاکمه و مجازات و اخراج شوند. سفارتخانه‌ها و مراکز به اصطلاح فرهنگی و مذهبی این رژیم باید تعطیل شود.
این اقدامات، لازمه تضمین امنیت در اروپا به‌ویژه امنیت پناهندگان و مخالفان ایرانی است و دوستی و حمایت عموم مردم ایران را به همراه خواهد داشت.
پیام مسعود رجوی رهبر مقاومت
مسعود رجوی: تمام محاسبات و سرمایه‌گذاری خامنه ای و روحانی و ظریف بر روی انتخابات آمریکا و کنار رفتن ترامپ است. اما موقعیت انقلابی و بحران سرنگونی که لرزش‌های آن مانند دوران پایانی رژیم شاه مجلس ارتجاع را فرا گرفته امان نمیدهد
رهبر مقاومت تأکید کرد: سرنگونی محتوم استبداد دینی با ترامپ و بی ترامپ در تقدیر و بر عهده خود ما و مردم ما و شورشگران در ارتش آزادی است.
خاطر نشان می کنیم که روز یکشنبه ۲۷مهر ۹۹مجلس رژیم آخوندی به صحنه فوران بحرانهای مرحله سرنگونی و حملات پی درپی به روحانی همراه تهدید به استیضاح و برکناری تبدیل شد.
پاسدار قالیباف رئیس مجلس آخوندی گفت: ما روزهای مهمی را در پیش رو داریم، لازمه عبور موفق از این مسیر حرکت دقیق پشت سر رهبر معظم و رصد مداوم دشمن و طراحی متقابل در مقابل توطئه های آن است.مسئولی که متولی حل مسائل مردم است نباید آدرس غلط بدهد و باعث اختلاف درون جامعه و طمع دشمن برای تحریم بیشتر مردم ایران شود.
حسینی کیا عضو مجلس ارتجاع خطاب به رئیس جمهور رژیم گفت: وعده خدا نزدیک است آقای روحانی! بساط ناکارآمدان برچیده خواهد شد آقای رئیس‌جمهور! کاش به جای اعتماد به آمریکا به جوانان کشور اعتماد می‌کردید هنوز هم چشم به خارج از کشور دارید و تاریخ را تحریف می‌کنی!
پاک فطرت عضو دیگر مجلس رژیم گفت: دعوت از روحانی به مجلس برای اتمام حجت بسیار ضروری ست اگر دولتمردان نمی‌توانند مشکل را حل کنند برابر قانون اساسی با آنان برخورد شود.
«واکنش هم سنگران رژیم آخوندی در قبال گزارش عفو بین الملل»
در پی اوج گیری جنبش دادخواهی قتل عام شدگان سال 67، عفو بین الملل در آذر ماه 97 گزارشی را منتشر و سپس در اواخر مرداد امسال بخشهایی از آنرا بازنشر نمود. در این گزارش بدرستی به مسئولیت میرحسین موسوی نخست وزیر رژیم آخوندی در زمان قتلعام اشاره شده است.
این مسئول دانستن موسوی در قبال قتل عام که در زمان نخست وزیری او انجام گرفته موجب گردید تا هم سنگران نظام و چوبهای زیر آن به تکاپو افتاده و به شستشوی دست و چهره موسوی پرداخته و او را از همدستی و به گفته آنان «همدلی» در اعدامهای تابستان 1367 مبرا جلوه داده و با مخدوش جلوه دادن گزارش عفو بین الملل کلیت نظام را از زیر ضرب بیرون ببرند.
قبل از پرداختن به بیانیه ماله کشان نظام شایان توضیح است که نسل کشی سال 67 در اختفای کامل و در دور از انظار مردم و جامعه جهانی صورت گرفت، ملاقاتها قطع، مرخصی کارکنان لغو و حتی مدتها مانع خروج آنها از محل کار و رفتن به خانه شدند تا مبادا خبرها به بیرون درز کند، سپس پرده سنگین از سکوت جنایتکارانه (بویژه در زمینه ابعاد این نسل کشی) توسط تمامی جناحها و ایادی و کارگزاران رژیم بر آن جنایت سهمگین کشیده شد و به هیچکس اجازه نزدیک شدن به این مرز سرخ را ندادند و تا توانستند اسناد و شواهد آنرا مخفی نگهداشته و یا آنرا از یمان بردند، تا آنجا که در سالهای اخیر بسیاری از گودهای دسته جمعی را از بین بردند.
از طرفی همدستان، جیره خواران، چوب زیربغلها و لابیهای رنگارنگ رژیم در این سالها کوشیدند تا هر چه بیشتر این نسل کشی و «جنایت علیه بشریت» را کوچکتر جلوه داده و با کمتر کردن آمار و ارقام سربداران سال 67 این جنایت ضدبشری را کم رنگ تر نمایند و به شستشوی دست و چهره آمرین و عاملین این قتل عام بپردازند، و با شیوه «کی بود کی بود من نبودم» ضمن تبرئه خود وسایر همدستان رژیم ضد بشری حداکثرمسئله را بگردان جلاد خون آشام (خمینی سفاک) و یا پسرش احمد و ... انداخته و سران و کارگزاران فعلی نظام را از زیر ضرب بیرون ببرند.
بیانیه رذیلانه 60 نفره کوششی در استمرار این رویکردهای خائنانه و در راستای ماستمالی و لاپوشانی نقش موسوی ـ بعنوان نخست وزیر زمان نسل کشی 67 ـ در همدستی با سران رژیم می باشد.
وی از اواسط سال 60 بمدت 8 سال در موضع نخست وزیر مورد اعتماد خمینی همدست و هم جبهه آخوندها در تمام جنایات آنها و شریک جرم آنها بوده است و بدلیل «مسئولیت حقوقی» خود بایستی جوابگوی جنایات انجام شده در زمان نخست وزیر خودش باشد.
از کشتارهای روزمره مجاهدین و مبارزین از سال 60 به بعد ( در زمان نخست وزیری او) تا ادامه جنگ ضدمیهنی و بکشتن دادن مردم در راستای برقراری ولایت سفیانی جهانی برای خمینی (بویژه اینکه از سال 61 و با عقب نشینی عراق به پشت مرزهای بین المللی صلح در دسترس قرار گرفت). تا اعزام بیش از چهارصدهزار دانش آموز بعنوان سرباز یک بار مصرف به جبهه های جنگ ضدمیهنی و تا اقدامات تروریستی رژیم در خارج کشور و صدور تروریسم و تا نسل کشی سال 67.
آیا وی مترسکی بود که بعنوان نخست وزیر گماشته شده بود؟ اگر از اعدامها خبر نداشت (که داشت) چرا وقتی مطلع شد وزیر اطلاعات خود ری شهری را که نماینده او (مصطفی پورمحمدی) عضو هیئت سه نفره مرگ بود را برکنار نکرد؟
اگر قادر به جلوگیری از اعدامها نبود چرا همچون آقای منتظری اعتراض نکرد و آنرا به رسانه ها نکشید و چرا استعفا نداد و بهای ایستادگی در مقابل نسل کشی را از خودش نپرداخت؟ و چرا به همکاری با قتلعام کنندگان زندانیان ادامه داد؟ ادامه همکاری وی آنهم در بالاترین منصب حکومتی نشان از همدستی و بگفته بیانیه نویسا نشان « همدلی» او با این نشل کشی سفاکانه بود. این بیانیه چند منظوره تماما در راستای منافع رژیم و خطوط آن می باشد و تنها در صدد غسل تعمید دادن میرحسن موسوی نخست وزیر دوران قتلعام نمی باشد بلکه می خواهد سکوت و پرده پوشی برخی از امضا کنندگان و همدستان آخوندها در آن سالها را نیز ماستمالی نموده و با مخدوش جلوه دادن گزارش عفو بین الملل سعی می کند کلیت رژیم را از زیر ضرب بیرون ببرد و از عوارض داخلی و بین المللی آن جلوگیری کند.
این بیانیه از وجو مختلفی قابل بررسی است که تنها به چند مورد ان اشاره می کنم.
1 ـ عناوین بکار رفته برای امضاءکنندگان و ترکیب سیاسی آنها.
اولا: بیانیه نویسان برای قابل هضم کردن و در واقع برای حقنه نمودن محتوی رذیلان نوشته خود که همان لاپوشانی همدستی و همکاری میرحسین موسوی با قتل عام کنندگان زندانیان سیاسی می باشد از عناوین مختلفی برای خود استفاده کرده اند از قبیل : استاد دانشگاه، تحلیلگر سیاسی و نیز فعال سیاسی، فعال مدنی، فعال اجتماعی، فعال صنفی، فعال حقوق زنان و فعال ملی مذهبی، همچنین مشاور ارشد موسوی و مادر، خواهر، همسر و یا از بستگان جانباختگان سال 67 و یا دهه 60.
این ترفند لو رفته بویژه معرفی خود بعنوان خانواده و بستگان شهدای راه آزادی هیچ نوآموز عرصه سیاسی را فریب نمی دهد بلکه شناعت و رذالت بیشتر این لاپوشانی و ماله کشی بر همدستی موسوی با قتل عام کنندگان را بر ملا می کند و به منزله لگدمال کردن خون همان جان باختگان می باشد.
ثانیا: ترکیب سیاسی مشاطه گران موسوی و ماله کشان همدستی او با قتل عام کنندگان ملقمه و معجونی است از اعضای سابق «جبهه متحد ارتجاع» در فاز سیاسی و بعد از آن یعنی همان همسنگران رژیم ضد بشری که همچنان به خدمتگزاری برای آخوندها ارایه مید هند. تا خائنینی که خواستار مسلح کردن سپاه پاسداران به سلاح سنگین بوده و در شناسایی و لو دادن خانه های تیمی مجاهدین به ارگانهای امنیتی رژیم همکاری می کردند و سپس در سالهای بعد همواره در بزنگاه ها بمثابه چوب زیر بغل آخوندها بمیدان آمده و بنفع رژیم خاک در چشم توده ها می پاشیدندو آدرس عوضی می دادند.
و تا خط امامیهای توسری خورده سابق و اصلاح طلبان قلابی لاحق که همچنان در رویای بازگشت بدوران طلایی امام جنایتکارشان می باشند و نیز سبزهای بی هزینه ای که بر موج خون و خیزشهای سال 88 می خواستند بقدرت دست یابند. تا چون زیر بغلهای نظام جنایتکار آخوندی و انواع لابیهای پیشانی سیاه و سفیدی که همواره در بزنگاهها به یاری آخوندها شتافته و تا آب نمکی های آماده به خدمت ( همان مهره های در آب نمک خوابانده شده برای روز موعود) که در ارگانها و موسسات مختلف بین المللی از جمله رسانه ها و دانشگاهها کاشته شده و گوش بزنگ آماده اجرای فرامین بیت العنکبوت ولایت می باشند.
تا باصطلاح «دین پژوهانی» که به هیچ «دین» و آئینی جز ارتجاع ناب آخوندی ملتزم نبوده و همواره علیه مصالح عالی مردم ایران موضعگیری کرده اند. همانها که به نیابت از آخوندهای سفاک خروج مجاهدین از لیست های تروریستی اروپا و آمریکا را برخلاف « روند دمکراتیک در ایران» قلمداد کرده و خواهان ابقای آنها در لیستها بودند»
و سرانجام دسته ای بقول آخوندها « وجیه المله» ( خوشنام) که اسامی آنها در کنار همدستان، لابیها و جیره خواران رژیم بیانیه را از یکدستی و از اینکه تمما هم سنگران شناخته شده رژیم باشند بیرون آورده و برای
خواننده قابل قبول می کند. این دسته چه با عنوان خواهر مادر همسر و ... جانباختگان 67 و چه با عناوین دیگری امضاء کرده باشند چه آگاهانه بر پای این نوشته امضاء گذاشته یا فریب خورده باشند عملکرد آنها در خدمت بدر بردن همدستان رژیم در کشتار سال 67 بمنزله لگدمال کردن خون همان جانباختگان می باشد.
2 ـ قلب مسئله و ویراژهای بیانیه نویسان:
بزرگترین نسل کشی بعد از جنگ جهانی دوم در سال 67 در ایران بوقوع پیوسته میرحسین موسوی در زمان این قتل عام نخست وزیر آخوندها بوده است و وزارت اطلاعات یکی از وزارتخانه های تحت مسئولیت او بوده است. نماینده این وزارتخانه ـ مصطفی پورمحمدی ـ عضو هیئت سه نفره مرگ بوده و طبعا روزانه وزیر اطلاعات و سپس نخست وزیر در جریان امور جاری ـ منظور همان نسل کشی جنایتکارانه ـ قرار می گرفته اند.
از آنجا که هر مسئول دولت ـ و در اینجا نخست وزیرـ باید پاسخگوی حیطه تحت مسئولیت خود باشد عفو بین الملل موسوی را در مقاوم نخست وزیر بعنوان یکی از مسئولان این نسل کشی معرفی کرده است زیرا نخست وزیر مسئول عملکرد تمامی وزارتخانه های تحت مسئولیت خود می باشد.
عفو بین الملل در بیانیه منتشر شده در 19 شهریور 99 خود آورده است که :
« میرحسین موسوی با توجه به مقام و موقعیتش مسئولیت داشته » . « وی بهمراه وزاری خود و سایر مسئولانی که کارزار حکومتی انکار و تحریف را با هدف پنهان نمودن واقعیت پیش براند بار مسئولیت بر دوش دارند و به استمرار ناپدید سازی های قهری هزاران قربانی یاری رسانده اند.
سپس تأکید می کند که :
« طبق قوانین بین المللی، یک مقام ما فوق را می توان در مورد اعمال زیر دستان خود مسئول و پاسخگو دانست».
در ادامه می نویسد: آمران و عاملان کشتار 67 تنها افرادی نیستند که باید در این رابطه مورد تحقیقات کیفری قرار گیرند». « تمامی مقامات سابق و فعلی کشور که در ایجاد فضای پنهان کاری و انکار سهیم بوده اند و به این ترتیب به تداوم ارتکاب جرم ناپدید سازی قهری علیه هزاران جان باخته و خانواده هایشان کمک کرده اند باید در مورد اقدامات خود مورد پرسش و تحقیق قرار گیرند».
و نیز صراحتا می نویسد: «طبق قوانین بین المللی حقوق بشر، قصور و خودداری از انجام تحقیقات در خصوص موارد نقض جدی حقوق بشر خود یک نقض جداگانه و مضاعف حقوق بشر بشمار می آید»
می بینید که عفو بین الملل صراحتا موسوی را مسئول اعمالی می داند که زیر دستانش انجام داده اند، و نیز او را بدلیل همراهی با « سیاست انکار و پنهان سازی جنایت» در استمرار آن جنایات مسئول شناخته و صراحتا آمرین و عاملین و نیز تمامی مقامات سابق و فعلی را که در این پنهان کاری نقش داشته و به تداوم این جنایات یاری رسانده اند را مسئول شناخته و خواستار بازخواست از آنها می شود.
حال بیانیه نویسان مفلوک که بسیاری از آنها در زمان قتل عام از کارگزاران و خدمه رژیم بوده و با پنهان سازی و سکوت بر این جنایت مهر تأیید زده اند و باید پاسخگوی همدستی خود با قتل عام کنندگان زندانیان سیاسی باشند ـ به تکاپو افتاده تا مسئولیت حقوقی موسوی در این کشتارها و همراهی او با جنایتکاران و سکوت و بی عملی او در قبال نسل کشی و ادمه همکاری او با آمرین قتل عام را لاپوشانی کرده و ضمن غسل تعمید دادن او، اقدامات مجرمانه خود ـ در همراهی و سکوت در قبال قتل عام را ـ نیز ماستمالی نمایند و با ادعای مسخره « قلب واقعیت» ، « تحریف»، جعل و تفسیر برأی توسط عفو بین الملل در راستای بدر بردن رژیم از عواقب نسل کشی سال 67، گزارش آنرا مخدوش جلوه دهند.
این مشاطه گران رژیم تا آنجا پیش رفتند که عفو بین الملل را موظف به اصلاح هر چه سریعتر گزارش خود و اعاده حیثیت از میرحسین موسوی نخست وزیر زمان قتل عام نمودند.
اما بحث اصلی با مشاطه گران موسوی اینجا است که اولا وی بدلیل مسئولیتش در جریان امور تحت حیطه مسئولیت خود قرار داشته و باید پاسخگوی آنها باشد.
ثانیا بفرض محال در ابتدای اعدامها خبر نداشته است اما وقتی قتل عام زندانیان رسانه ای شد و با اعتراض اقای منتظری به روزنامه ها کشیده شد چرا وی نیز اعتراض نکرد؟ چرا وزیر مربوطه را برکنار نکرد؟ چرا خود استعفا نداد و بهمکاری خود با آمرین قتل عام ادامه داد؟
این عدم اعتراض و سکوت مضافا بر لاپوشانی و مخفی کردن جنایت دقیقا بمنزله مشارکت در جنایت است، موسوی بر خلاف آقای منتظری که بهای اعتراض خود را با خلع شدن از ولایتعهدی پرداخت هیچ عکس العملی در قبال نسل کشی سال 76 انجام نداد بلکه به همکاری خود با سران حکومت ادامه داد.
این سکوت و مخفی کردن جنایت و عدم استعفا و تداوم همکاری دقیقا همان همدستی با قتل عام کنندگان در جنایت علیه بشریت است.
حال این همدستان رژیم با دور زدن قلب مسئله و نادیده گرفتن عمدی مسئولیت حقوقی میرحسین موسوی در مقام نخست وزیری در رابطه با اعدامها، به ترفندهای گوناگونی برای بیگناه معرفی کردن او متوسل می شوند و با علم کردن این مسئله که وی از رهبران جنبش سبز بوده و به « جرم حق طلبی» ( یعنی همان سهم خواهی بیشتر در حکومت) و همراهی با مردم در حصر خانگی است و امکان دفاع ندارد پس عفو بین الملل نباید او را مسئول قتل عامها معرفی کند.
و یا با چنگ زدن به این استدلال که چون فایل صوتی آقای منتظر مدرکی دال بر نقش موسوی در آن اعدامها بدست نمی دهد پس مسئول دانستن وی صحیح نمی باشد. اما نمی گویند که آیا موسوی نخست وزیر بوده و مسئول آنچه در وزارتخانه های تحت مسئولیت از جمله وزارت کشور و وزارت اطلاعات انجام شده می باشد یا نه؟ و
را در لاپوشانی جنایت با آمرین و عاملین آن همکاری نموده و حتی آنرا توجیه و تفسیر کرده و به عملیات فروغ جاویدان مجاهدین مربوط دانسته است( در مصاحبه با تلویزیون اتریش درسال 67).
اما مسخره تر از همه تشبث این همدستان جلادان و قتل عام کنندگان به حرفهای خود موسوی است مطابق ضرب المثل معروف « به روباه گفتند شاهدت کیست گفت دمم» وی در راستای ماستمالی کردن همدستی خودش با آمرین و عاملین نسل کشی سال 67 در مصاحبه ای در سال 1389 و قبل از حصر خانگی بعنی بیست سال بعد از جنایت علیه بشریت می گوید « ما در بی اطلاعی مهمی بودیم وقتی هم خبردار شدیم سعی در جلوگیری از اعدامها داشتیم. اینکه بنده نقش داشتم خلاف واقع است و اصلا به ما اجازه ورود به این موضوع را نمی دادند».
راستی شما چگونه کجا و با چه مدرکی سعی کردید از اعدامها جلوگیری کنید؟ کدام را باور کنیم؟ سعی کردید جلوگیری کنید یا اینکه اجازه ورد به این موضوع را نمی دادند».
چرا اعتراض نکردید و بروزنامه ها نکشاندید؟ اگر اجازه ورود نمی دادند چرا استعفا نداده و به همکاری خود با قتل عام کنندگان زندانیان سیاسی خاتمه ندادید؟ شاید مصالح شغلی یا همان همدستی با سفاکان خون آشام امکان اعتراض علنی را بشما نداد.
اما دم خروس همدستی موسوی با آمرین و عاملین قتل عام آنگاه بیرون می زند که وی در مصاحبه با تلویزیون اتریش در رابطه با کشتارهای سال 67 می گوید: آنها ( مجاهدین) نقشه هایی برای کشت و کشتار داشتند و باید توطئه آنها را در هم می شکستیم، ما در این زمینه هیچ گذشتی نداریم. (روزنامه اطلاعات 1 دیماه 1367)
می بینید که میرحسین موسوی نیز چون امام جنایتکارش از لزوم در هم شکستن توطئه و عدم گذشت و ترحم صحبت کرده و باین ترتیب همراهی خود با این نسل کشی را نشان داده است. حال این ماله کشان جنایت هر چه می خواهند بر جنایات رژیم و همدستی آن ماله کشی کنند و به هر ترفند و شانتاژی متوسل شوند اما مطمئن باشند که خون شهدای قتل عام 67 ( همچون خون سایر شهداء) از جوشش نایستاده و تا سپردن جنایتکاران و همدستان و مشاطه گران آن بدست عدالت سر باز ایستادن ندارد. باین مسئله ایقان داشته باشید.
رود خروشان خون شهداء ضامن پیروزی محتوم خلق ماست.
عارف شیرازی
کسی که حقیقت را نمی‌داند بی‌شعور است. اما آن که حقیقت را می‌داند و انکار می‌کند تبهکار است (برتولت برشت)
مقدمه
همسویی آشکار چپ‌نماهای به‌اصطلاح مارکسیست با سپاه پاسداران علیه مجاهدین تماشایی است. البته روشن است که همان قدر با مارکسیسم انقلابی فاصله دارند که آخوندهای خمینی‌صفت با اسلام انقلابی. اما به‌نظر می‌رسد بعد از کهکشان امسال ته‌مانده ژستهای پیشین را هم کنار گذاشتند و بالکل رونمایی شدند.
یک نمونه عبرت‌انگیز
واکاوی پدیده‌ای بهنام مینا احدی، در شناخت مسیر انحطاط متحدان ارتجاع، مفید است. پیدا کردن بیان صریح و مشخصی از مواضع این فرد ساده نیست. چون بسته به‌محیطی که در آن قرار می‌گیرد رنگ عوض می‌کند. در ویکی‌پدیای انگلیسی، فعال حقوق بشر ایرانی-اتریشی است. در جمع دانشجویان، پارتیزان ده ساله کردستان است. در ویکی‌پدیای فارسی، همان ده سال به‌مبارزه سیاسی گذشته تبدیل می‌شود. در جلسه مجله «بیلد»، «فعال سیاسی-مدنی ایرانی» می‌شود که ده سال مشغول «فعالیتهای زیرزمینی در استان کردستان» بوده است. در تلویزیون اینترنتی‌شان درباره همان ده سال می‌گوید «از همان اول در خانه تیمی جداشدگان سازمان مجاهدین رفتم». در نامه سرگشاده به چامسکی، «یک زن کمونیست ایرانی» است ولی در مصاحبه با کیهان لندن از گفتگوهایش با سفیر اسرائیل در مهمانی پارلمان آلمان دم می‌زند. خلاصه به‌تعداد نامه‌های سرگشاده‌اش چهره و گریم دارد.
مرزبندی ارتجاعی، پوش اقدامات ارتجاعی
مرزبندی ادعایی او، بین باخدا و بی‌خدا، دیندار و بی‌دین است. البته اینجا هم دروغ می‌گوید و به‌همین هم پایبند نیست. نوبت تنها مرزبندی واقعی‌اش یعنی ضدیت هیستریک با مجاهدین و هر عنصر جدی برانداز که می‌رسد دوشادوش بسیج و سپاه پاسداران قرار می‌گیرد، با مأموران لو رفته رژیم مثل «مصداقی» تشنه‌به‌خون و باقروند چفت می‌شود و به‌رغم ادعای مارکسیسم، مشکلی در مصاحبه با سلطنت‌طلبان ندارد. ولی ابتدا، به‌مصداق فرض محال که محال نیست، فرض کنیم راست می‌گوید که مرزبندی اصیل را بین باخدا و بی‌خدا می‌داند.
کنار گذاشتن مرزبندیهای طبقاتی و معیار قرار دادن عنصری «روبنایی» نشان می‌دهد که از حداقل سواد به‌خصوص در مارکسیسم بی‌بهره است. اسم خودش را کمونیست گذاشته ولی در بی‌بهرگی از فهم مرزبندیهای طبقاتی، با ادبیات رضاخان قلدر، عربده «حجاب بی‌حجاب» سر می‌دهد و مقاله می‌نویسد با عنوان «با لچک نمی‌توان در ایران به قدرت رسید». به‌بنیانگذاری سازمانی بهنام «اکس مسلم» (مسلمان سابق) می‌بالد که فضاحتهایش مقاله‌ای جداگانه می‌طلبد.
هر تازه‌آشنایی با مارکسیسم، لابد از لنین خوانده که «دین باید به‌عنوان یک امر خصوصی اعلام شود» یا آنتی‌دورینگ انگلس را دیده که «اعلان جنگ با دین ... یعنی حماقت بیسمارک بر ضد روحانیون را تکرار نماییم... بیسمارک با دسته‌بندی انسانها بر اساس دین به‌جای دسته‌بندی آنها بر اساس مواضع سیاسی.... باعث شد که کانون توجه پاره‌ای از کارگران و عناصر دمکرات.... به‌سمت سطحی‌ترین دروغ‌پردازیهای بورژوامابانه ضددینی (آنتی کلریکالیسم) منحرف گردد». انگلس این را در ۱۸۷۷ در قبال برداشتهای ارتجاعی و غیرمبارزاتی از مسیحیت نوشته بود، چه رسد به‌امروز و مبارزه چهل ساله مجاهدین با فاشیسم دینی با صد و بیست هزار شهید.
نتیجه عملی مرزبندی ارتجاعی باخدا و بی‌خدا، دور زدن مبارزه برای سرنگونی رژیم و دشمنی با نیروی اصلی برانداز، به‌جرم مسلمان بودن است.
آلودگی ناشی از همسویی با رژیم
تا اینجای قضیه، به‌قول برتولت برشت تبهکاری نیست. می‌توان به‌حساب فقدان فهم و سواد گذاشت. اما مواضع و اقدامات این عنصر، فراتر از اینها است. فقط یک جمله نامه به مارتین پاتسلت، نماینده مجلس آلمان، را نگاه کنیم و ببینیم با حداکثر اغماض، چه نمره‌ای می‌توان به‌‌شرافت و صداقت مینا احدی داد: “این سازمان در هیچ پروسه مبارزه و یا جنبش اجتماعی در ایران نقشی نداشته و ندارد...». آیا این ناشی از جهل است یا آبشخور دیگری دارد؟ دروغ بافی در مورد سوابق دو شهید مجاهد، در نامه دومش به‌پاتسلت چطور؟ بیشتر به‌آموزه‌های مارکس و لنین شباهت دارد یا دستورالعملهای خمینی در مورد وجوب دروغ برای ضربه زدن به مجاهدین؟
مسیر مستقیم اتهامات، از پوشه کارزار شیطان‌سازی رژیم
بسیجی «مارکسیست»، در تعامل با کثیف‌ترین مزدوران لو رفته رژیم، اتهامات وزارت آدمکشی و جاسوسی علیه مجاهدین را نه تکرار بلکه کلمه به‌کلمه کپی می‌کند و حتی حال و حوصله بازنویسی برای ایز گم کردن را ندارد:
- اعضای مجاهدین دور از جامعه و روابط اجتماعی نگهداری می‌شوند.
-اعضا و طرفداران مجاهدین با یونیفورم در همه جا ظاهر می‌شوند.
- فرقه و سکت هستند.
- عربستان به‌آنها و آنها به‌شخصیتهای سیاسی پول می‌دهند
- مردم ایران از آنها متنفرند
- هیچ نقشی در تحولات ایران ندارند.
- گردهمایی‌های صدهزار نفره ویلپنت را سیاهی‌لشگرهای اروپایی و آفریقایی تشکیل داده بودند
- مسئولیت کشتار شهیدان، قبل از رژیم آخوندی به‌عهده مجاهدین است.
بلوف یا تهدید
«مارکسیست خط امامی» روده‌درازیهای ۲۶۰۰کلمه‌ای خود را به‌عنوان نامه اول و دوم به‌پاتسلت را منتشر کرده ولی دریغ از حتی یک خط نقل قول از خود پاتسلت. ضمنا مارتین پاتسلت را به‌خاطر اینکه مینا احدی را نمی‌شناسد زیر ضرب گرفته که: «آیا شما اسم مرا تا کنون نشنیده‌اید؟ و آیا از دوستان آلمانی خودتان نمی‌توانید بپرسید در آلمان و در بیست سال گذشته از من چه دیده و یا از کارهای من چه شنیده‌اند؟ این لغزش شما واقعاً تأسف آور است و من از بقیه خواهم خواست در این مورد هم به‌شما تذکرات لازم را بدهند».
راستی این «بقیه» که از آنها خواهد خواست به‌پاتسلت «تذکرات لازم» را بدهند چه کسانی هستند؟ آیا این یک بلوف است یا تهدید به‌خصوص که اشاره آن را از ما بهتران در می‌یابند؟!
بعدی را هم بخوانیم: «همین مطلب شما را به‌وکلای خودم ارسال کرده‌ام تا بررسی کنند آیا از حد و حدود قانون مطبوعات در آلمان فراتر رفته‌اید یا نه». چه خوب است که وکلای ایشان افترائات خود او در مورد مجاهدین در اشرف ۳ و پول گرفتن از عربستان را هم بررسی کنند.
همچنین مینا احدی با علم غیب خاص خودش یا شاید با کرونایاب پاسدار سلامی از راه دور فهمیده که کامنتهایی که در فیس بوکش گذاشته شده کار مسئولین بالای مجاهدین است: «من بخشی از این بحثهایی که اینها کردند در فیسبوک خودم را ترجمه کردم برای وکلای خودم فرستادم .... می‌شه قانوناُ علیه‌شان اقدام کرد».
بسیار امیدوارم که در بین این همه دروغ و خالی‌بندی، حداقل این یکی را جدی گفته باشد و موضوع را به‌دادگاه ببرد.
سخن پایانی
سخن را با نقل چند جمله ماندگار از پاتسلت که در نوشته‌های بسیجی «مارکسیست» تماماً سانسور شده به‌پایان می‌برم:
-«به‌فعالان سیاسی افترا نزنید .... کارزارهای اطلاع رسانی غلط علیه مجاهدین، عمری به‌قدمت خود رژیم دارد...».
-«تقبیح کردن کسانی که متحمل رنج شده‌اند، کسانی که مقاومت‌شان را بارز کرده و یک آلترناتیو دمکراتیک و شفاف را ارائه داده‌اند، معادل دفاع از نظام استبدادی است».
-«شما یاد و خاطره کمونیست‌هایی که در سال ۱۳۶۷ به‌قتل رسیده‌اند را لکه‌دار می‌کنید».
-«من نمی‌توانم این را به‌راحتی بفهمم که چطور نماینده یک جریان سیاسی، که هواداران آن نیز قربانی روحانیان دیکتاتور شده‌اند، ابزار تبلیغ همین رژیم شده و همان سازی را کوک می کند که وزارت اطلاعات ایران و دستگاه تبلیغاتی رژیم چندین دهه است که در آن می‌دمند و" دلایلی" را مطرح می‌کند که دادگاههای آلمان مدتهاست آنها را بعنوان "اخبار جعلی" رد کرده است.
این نه تنها خجالت‌آور و شرم‌آور است بلکه هیچ کمکی به‌مردم ایران در ادامه دادن به‌مبارزات خود برای آزادی نمی‌کند که بسا برعکس آن صدق می کند».
